diossporablog

"ΔΙΟΣ ΣΠΟΡΑ" ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟI ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Πώς και γιατί διαγράφεται έτσι κι όχι αλλιώς …το μέλλον μας

ensam varg efter  födda

H  ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ  ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΗΣ  ΓΝΩΣΗΣ

΄Ανθρωπος  αγράμματος  …  ξύλο απελέκητο. Η  βεβαιότητα  ότι η κατανόηση των εννοιών και του περιεχομένου των  λέξεων άρα  η  ερμηνεία  τους   απ τον εγκέφαλο μας  ημών των  σκεφτόμενων  ανθρώπων  ανταποκρίνεται στην  αληθινή υπόσταση-περιεχόμενο  τους  ,είναι η  απαραίτητη προυπόθεση κατάκτησης  οποιασδήποτε   ποιότητας  και τάξης  γνώσεων   ,  δεν  γίνεται τίθεται σε αμφιβολία  Οι  γνώσεις   είναι  απαραίτητες  σε κάθε κοινωνική οργάνωση  σε  κάθε σύνολο ατόμων  που έχει  συναποφασίσει  ή  αποδεχτεί να   ζει   απο κοινού  τόσο  υπό την σκέπη της  ίδιας στέγης (ιδιωτική  σφαίρα  ζωής) όσο   και στον  δημόσιο  χώρο  (δημόσιο  βίο).Αν  δεν  έχει κάνει   κανείς   δηλαδή το οιοσδήποτε  άτομο αυτές  τις  λίγο πολύ  ευνόητες   αποδοχές ….υπάρχει κι η  εναλλακτική λύση  της αποχώρησης   -αναχωρητισμός λέγονταν κάποτε-  στις  περιοχές των ορέων , των δασών     και της ερήμου .

Το γνωμικό    που αποτελεί και τον τίτλο του αρθρίδιου (μικρής έκτασης  άρθρο) αποδίδεται  στον  αρχαίο έλληνα  φιλόσοφο  Βία.

Ο  Βίας   ήταν  είς  εκ των  7  σοφότερων    φιλοσόφων της Ελληνικής  Αρχαιότητος Οι  άλλοι 6  ήταν οι εξής …Θαλής ο Μιλήσιος. Κλεόβουλος ο Λίνδιος.Περίανδρος ο Κορίνθιος.Πιττακός ο Μυτιληναίος.Σόλων ο Αθηναίος .Χίλων ο Λακεδαιμόνιος.

Απο τις ρήσεις του Βία για την περίσταση   …δύο   εκ πληθώρας..
Άκουγε πολλά,μίλα την ώρα που πρέπει
Άνθρωπο που δεν αξίζει μη τον εγκωμιάζεις, επειδή είναι πλούσιος.

(Οι περί αλήθειας  συλλεχθείσες  και δημοσιευθείσες   σε  άλλο   άρθρο  στον   Ιστότοπο ΔΙΟΣ ΣΠΟΡΑ    ρήσεις  , είναι απο  έναν  άλλο  Ιστότοπο  τον     «Λογομνήμων» κατ ευφημισμόν .                  Σας τον προτείνω ανεπιφύλακτα …Ποιοτική στάθμηΑΑΑ!

Copyright is a legal term used to describe the rights that creators have over their literary and artistic works. Works covered by copyright range from books, music, paintings, sculpture and films, to computer programs, databases, advertisements, maps and technical drawings.

Διάλογος   δύο υπάρξεων… Η μία είναι   πασίγνωστη (!) κι η άλλη … υποθετική…

πάρχει τίποτα αληθινότερο από την αλήθεια;

Ναι, το παραμύθι. Αυτό δίνει νόημα αθάνατο στην εφήμερη αλήθεια.

Νίκος Καζαντζάκης «Αναφορά στον Γκρέκο»                                                                                  

Έπειτα από το Θεό,  δύο πράγματα είναι  στον κόσμο  ανίκητα. Η φύσις και η αλήθεια.

Γεώργιος Κανδιανός Ρώμας (1798-1867)

 

Τα άνωθεν  ρητά κι ο    ολιγόλογος    διάλογος   …  επιλέχτηκαν  να παρατεθούν  ως   ένας από πολλούς εξάλλου   προσφερόμενους   τρόπους  , για να  έρθουμε  στο κλίμα  και την ατμόσφαιρα των όσων  θα   ακολουθήσουν.  Η αρχή έγινε  και  έπεται συνέχεια.

 Η αλήθειακατά το μάλλον ή ήττονείναι  κάτι το οποίο δεν περιγράφεται  πάντοτε   με ικανοποιητική  επάρκεια αλλά μάλλον  βιώνεται ως  τέτοια   ως  αλήθεια  και  καταγράφεται   στις καλύτερες των περιπτώσεων  κι απ τις πέντε λειτουργούσες  αισθήσεις  του  ανθρώπου συνηθέστατα δε ταυτοχρόνως.

Η αλήθεια   αυτής  της  θέσης -τοποθέτησης- μπορεί  εύκολα  να ελεγχθεί  π.χ    αν   έχετε ή  επιχειρήσετε  να  διεξάγετε   μια  συζήτηση   με  δύο ή τρία   άτομα  των  οποίων οι αισθήσεις  λειτουργούν   ποιοτικώς  διάφορα απ  την θεωρούμενη  τελειότητα  . Αν π .χ  ένα  εξ αυτών των ατόμων  είναι τυφλό   , λόγω  βλάβης της όρασης του  και του άλλου   του λείπει  ή  υπολειτουργεί η  όσφρηση  ή  η αφή του   θα  διαπιστώσετε  εύκολα  ότι  χρειάζεστε πολύ πιο εκτενή   χρονικά  όρια  για να  τους  εξηγήσετε   κάποια  φαινόμενα  π.χ καιρικά ή  και  φυσικά  που θεωρείτε  ότι πρέπει να  γνωρίζουν   για  να  διευκολύνουν την ζωή τους  και   τη ζωή  όσων  μοιράζονται  το αγαθό  αυτό μαζί τους   .

Καλώς  ή κακώς  η πολυπλοκότητα  της  κοινωνικής  ζωής  , π.χ καθήκοντα κι υποχρεώσεις  οικογενειακής  φύσεως ,   αντίστοιχα    στον εργασιακό βίο ,ενδεχομένως   υποχρεώσεις   κάλυψη    αναγκών  μαθητικής  και  σπουδαστικής ζωής , και  εν  γένει     οι ανάγκες  που έχουμε να καλύψουμε       μέσα απ τις προσφερόμενες  και παρεχόμενες  υπηρεσίες   απ τον  ιδιωτικό  επιχειρηματικό  τομέα αλλά  και τον αντίστοιχο Κρατικό ή κοινοτικό , καθ όλο  το  24ωρο   …όλα  αυτά   κι άλλα  πολλά ,  μας υποχρεώνουν όλους μας  σε ένα  εντατικό ρυθμό  ζωής     δημιουργώντας  ιδιαίτερες καταστάσεις  – πολλές   φορές εκνευριστικότατες – σε  σημείο μάλιστα  τέτοιο  που να  μετατρεπόμαστε ,   είτε  έχουμε  είτε  όχι πλήρη  συνείδηση  του γεγονότος , σε  ανθρωπο-μηχανές .

Βέβαια  ο  σύγχρονος  άνθρωπος   με  κανένα  τρόπο δεν   αποδέχεται   τον επιθετικό  προσδιορισμό ,   ούτε  την πίεση που  του  ασκείται  έμμεσα κι άμεσα να  μετατραπεί σε   ανθρωπο-μηχανή  . Αλλά  και να  το αποφύγει παντελώς  δεν είναι εύκολο.Όμως …όπως  γίνεται κατανοητό κι αποδεκτό, το να  επιζητά    ο είς  κι ο άλλος ,  ιδιαιτέρως εξ  αυτών  που το κάθε  άτομο  δικαιωματικά  τοποθετεί στην περιφέρεια      των ενδιαφερόντων του    και  αυτού  που λέμε  κύκλου  του  ,να  γίνεται   το κέντρο αν όχι και το αποκλειστικό  ενδιαφέρον  του , είναι μάλλον  αφελές   με συνέπειες  να  αναγκάζεται ο καθένας    να  μεταχειρίζεται   διάφορους τρόπους  που    θα μπορούσαν να  αποκληθούν … χαρακτηριστούν  απο  άποψη συμπεριφοράς  και  αυτό που περικλείει η  έννοια  «καλοί τρόποι»,ως    υποκριτικοί.Δεν είναι  όμως  τόσο  απλό  αυτό το ζήτημα  …κι ας  αποφεύγουμε τους  άκριτους  χαρακτηρισμούς   ώστε  να γλυτώνουμε  και τις εντάσεις που  μπορούν να  δημιουργούν .

Σαν  ήμουν  νέος  , έτρεχα  να τα  προλάβω   όλα …κι όλο περίσσευε κάτι  που δεν προλάβαινα  κάθε  μέρα  με  αποτέλεσμα  να έχω  ακόμα  και τύψεις  γιατί   δεν πρόλαβα   .Κι αν όχι τύψεις  πάντως  ένα κάποιο  αίσθημα  ανεπάρκειας  και δυσαρέσκειας. .Όσο  μεγάλωνα  καταλάβαινα  πως  είναι σωστό να  αποδεχτώ   και την  ανεπάρκεια μου  μάλλον τις περιορισμένες  δυνατότητες μου   διότι  θα  ήταν υπερβολικό -υπερφύαλο- να  ζητάω να έχει  48  ώρες  το εικοσιτετράωρο  ώστε  να προλαβαίνω  περισσότερα.Ήταν  εποχή  των   νειάτων   μου  που  πρωτοδιάβασα  το έργο » η  Ασκητική «του αποκαλούμενου  γίγαντα  της  σύγχρονης   Ελληνικής σκέψης και των  γραμμάτων Νίκου Καζαντζάκη .  Ομολογώ με θλίψη μάλιστα  πως  αν μου ζητούσε  κάποιος ή κάποια   να  του διηγηθώ   τι θυμάμαι απ το διάβασμα  εκείνο  του   έργου του   η απάντηση  μου θα  ήταν      …σχεδόν τίποτα   Ωστόσο  θυμάμαι  και το πότε   και το τι  γινόταν  τότε  στην  Ελληνική  κοινωνία  που τις πολλές  πλευρές  και την πολυπλοκότητα της , ψυχανεμιζόμουν   κατά  την  δύναμη που όριζε  η  ωρίμανση  μου .  Αλλά   παρ αυτά θεωρώ  πως  κάποιες   γνώσεις  που πήρα τότε  διαβάζοντας  την Ασκητική , ζυμώθηκαν σε αυτό  που  είναι  το αποκαλούμενο   ΕΙΝΑΙ  μου   κι ενσωματώθηκαν   σε  εμένα.   Το  βέβαιο  είναι πως  αν  είχα  το βιβλίο   στο ράφι της βιβλιοθήκης  μου πρόσφορο και  πρόχειρο  σήμερα  – μάλλον  αυτές  τις μέρες-   θα   το κατέβαζα  και ξαναδιάβαζα      αν όχι  γιά  άλλους  λόγους …σίγουρα       για να  διαπιστώσω μόνο και μόνο   πόσο   μεγάλη  είναι  η αλλαγή  που  έχει σημειωθεί  στο τρόπο σκέψης και γενικότερης  αντίληψης  που έχω σήμερα  για  τον   απέραντα  μεγάλο κόσμο και την ζωή  γενικότερα.

Απ την αναφορά  στον Γκρέκο

Η επιστροφή του Ασώτου

ΟΤΑΝ  ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ αγώνα και περιπλάνηση στην ξενιτιά, γυρίσει στην πατρίδα κι ακουμπήσει στις πατρικές πέτρες και σβαρνίσει γύρα του με τη ματιά, τα γνώριμα πυκνοκατοικημένα από ντόπια πνέματα και παιδικές θύμησες και νεανικές λαχτάρες τοπία, τον κόβει ξαφνικά κρύος ιδρώτας. Η επιστροφή στο πατρικό χώμα ταράζει την καρδιά μας· σαν να γυρίζουμε από ανομολόγητες περιπέτειες σε ξένους απαγορεμένους τόπους, και ξάφνου πέρα στην ξενιτιά νιώθουμε βάρος στην καρδιά, τι γυρεύουμε εδώ με τους χοίρους και τρώμε βελάνια, κοιτάζουμε πίσω απ’ όπου φύγαμε κι αναστενάζουμε, θυμούμαστε τη ζεστασιά, την καλοπέραση, τη γαλήνη, κι επιστρέφουμε, σαν τον άσωτο υιό, στο μητρικό κόρφο. Σε μένα πάντα η επιστροφή αυτή μου ‘δινε μια κρυφή ανατριχίλα, πρόγεψη σαν να ‘ταν θανάτου, θαρρείς και γύριζα ύστερα από τα κονταροχτυπήματα και τις ασωτείες της ζωής στο μακροπόθητο πατρικό χώμα. Θαρρείς κι υπόγειες σκοτεινές δυνάμες, που δεν μπορείς να τους ξεφύγεις, σου μπιστεύτηκαν να εκτελέσεις ορισμένη παραγγελιά και τώρα που γυρίζεις, αυστηρή φωνή ανεβαίνει από το μεγάλο σπλάχνο της γης σου και σε ρωτάει: «Έκαμες αυτό που σου μπιστεύτηκα; Δώσε λογαριασμό!» Άσφαλτα κατέχει η χωματένια αυτή μήτρα την αξία του κάθε παιδιού της· κι όσο ανώτερη η ψυχή που έπλασε, τόσο και δυσκολότερη της αναθέτει εντολή: να σώσει τον εαυτό του ή τη ράτσα του ή τον κόσμο· από την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη εντολή που σου αναθέτει διαβαθμίζεται η ψυχή σου. Είναι φυσικό τον ανήφορο τούτο, που έχει χρέος να πάρει η ψυχή, να τον ξεκρίνει. Κάθε άνθρωπος χαραγμένο βαθύτερα. Απάνω στα χώματα όπου γεννήθηκε. Τα χώματα αυτά που σ’ έπλασαν βρίσκουνται σε μυστική επαφή και συνεννόηση με την ψυχή σου· όπως οι ρίζες ξαποστέλνουν στο δέντρο την κρυφή προσταγή ν’ ανθίσει και να καρπίσει, για να δικαιωθούν οι ρίζες και να φτάσουν στο τέρμα της πορείας τους, όμοια τα πατρικά χώματα αναθέτουν δύσκολες εντολές στις ψυχές που γέννησαν θαρρείς χώματα και ψυχή πως είναι από την ίδια, ουσία κι επιχειρούν την ίδια έφοδο· κι η ψυχή είναι μονάχα η ακρότατη νίκη. Να μην αρνιέσαι τη νιότη σου ως τα βαθιά γεράματα, να μάχεσαι σε όλη σου τη ζωή να μετουσιώσεις σε κατάκαρπο δέντρο την εφηβική σου άνθηση, αυτός, θαρρώ, είναι ο δρόμος του ολοκληρωμένου ανθρώπου. Η ψυχή ξέρει πολύ καλά, κι ας κάνει πολλές φορές πως το ξεχνάει, πως έχει να δώσει λόγο στα πατρικά χώματα, δε λέω πατρίδα, λέω πατρικά χώματα· τα πατρικά χώματα είναι κάτι βαθύτερο, πιο σεμνό και λιγομίλητο, καμωμένο από τριμμένα παμπάλαια κόκαλα. Τούτη είναι η Δευτέρα Παρουσία, η επίγεια, η μόνη, όπου κρίνεται, μέσα στα ζωντανά σου ακόμα σπλάχνα, η ζωή σου· ακούς την αυστηρή δικαιοκρίτρα φωνή ν’ ανεβαίνει, από τα προγονικά χώματα κι ανατριχιάζεις. Τι ν’ αποκριθείς; Δαγκάνεις τα χείλια και συλλογιέσαι: «Αχ, να ‘ταν να ξανάκανα τη ζωή μου!» μα είναι πια αργά, μια φορά για πάντα στην αιωνιότητα μας δίνεται η ευκαιρία, ποτέ πια!

Κι οι παιδικές ακόμα θύμησες που ξεπετιούνται ολούθε πληθαίνουν τον πόνο· μια κρούστα χοντρή έχει περιτυλίξει την ανεβάλλουσα ψυχή μας και την έχει ακινητήσει σε καμπούρες και ζάρες και συνήθειες εξευτελιστικές. Αυτή που λαχτάριζε, στην πολυσάλευτη φλόγα της νιότης, να κυριέψει τον κόσμο και δε χωρούσε στο λαμπρό εφηβικό κορμί της, τώρα, σε μια γωνιά του ζαρωμένου, ταγαριασμένου κορμιού, τουρτουρίζει. Του κάκου της καλαναρχούν οι παλιές και νέες σοφίες να υποταχτεί με κατανόηση κι υπομονή στο νόμο της ανάγκης· όμοια, της λεν, άναντρα παρηγορώντας τη, όμοια ορμούν, νικούν. Νικούνται και ξεπέφτουν και τα φυτά και τα ζώα κι οι θεοί. Μα μια δύσκολη ψυχή δεν καταδέχεται τέτοιες παρηγοριές· πως να καταδεχτεί; Ίσια ίσια στο νόμο αυτό της ανάγκης γεννήθηκε να κηρύξει τον πόλεμο.

Το  απόσπασμα  αυτό  απ την  αναφορά  στον Γκρέκο  και  οι σκέψεις   οι σχετικές    με  τον άσωτο εξ αιτίας  που πλησιάζει  η ΜΕΓΑΛΗ  ΕΒΔΟΜΑΔΑ  του  Πάσχα  των Ορθοδόξων  Χριστιανών  κι επίσης   εξ  αφορμής  της  προσπάθειας  που ο καθείς  οφείλει στον εαυτό του …δηλαδή   να  τον καταλάβει  όσο   αυτό είναι  δυνατό.  Ίσως  καταλαβαίνοντας  πιο  βαθιά τον εαυτό μας   μπορέσουμε  να  καταλάβουμε   και το ποιός -α  είναι ο   περίφημος   άλλος  και η περίφημη  άλλη    κι όσες  ΑΛΗΘΕΙΕΣ  κουβαλάει το  ΕΙΝΑΙ τους .

Εξ  ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ  …μερικά προλογικά  …λόγια που ίσως  μας  βοηθήσουν   …στην ΖΩΗ.

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή. Ταυτόχρονα με το ξεκίνημα κι ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή. Κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία. Στα πρόσκαιρα ζωντανά σώματα τα δυο τούτα ρέματα παλεύουν: α) ο ανήφορος, προς τη σύνθεση, προς τη ζωή, προς την αθανασία. β) ο κατήφορος, προς την αποσύνθεση, προς την ύλη, προς το θάνατο. Και τα δυο ρέματα πηγάζουν από τα έγκατα της αρχέγονης ουσίας. Στην αρχή η ζωή ξαφνιάζει, σαν παράνομη φαίνεται, σαν παρά φύση, σαν εφήμερη αντίδραση στις σκοτεινές αιώνιες πηγές, μα βαθύτερα νιώθουμε: η Ζωή είναι κι αυτή άναρχη, ακατάλυτη φόρα του Σύμπαντου. Αλλιώς, πούθε η περανθρώπινη δύναμη που μας σφεντονίζει από το αγέννητο στο γεννητό και μας γκαρδιώνει. φυτά, ζώα, ανθρώπους, στον αγώνα; Και τα δυο αντίδρομα ρέματα είναι άγια. Χρέος μας λοιπόν να συλλάβουμε τ’ όραμα που χωράει κι εναρμονίζει τις δυο τεράστιες τούτες άναρχες, ακατάλυτες Ορμές και με τ’ όραμα τούτο να ρυθμίσουμε το στοχασμό μας και την πράξη. Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΠΡΩΤΟ ΧΡΕΟΣ Ήσυχα, καθαρά, κοιτάζω τον κόσμο και λέω: Όλα τούτα που θωρώ, γρικώ, γεύουμαι, οσφραίνουμαι κι αγγίζω είναι πλάσματα του νου μου. Ο ήλιος ανεβαίνει, κατεβαίνει μέσα στο κρανίο μου. Στο ένα μελίγγι μου ανατέλνει ο ήλιος, στο άλλο βασιλεύει ο ήλιος. Τ’ άστρα λάμπουν μέσα στο μυαλό μου, οι Ιδέες, οι άνθρωποι και τα ζώα βόσκουν μέσα στο λιγόχρονο κεφάλι μου, τραγούδια και κλάματα γιομώνουν τα στρουφιχτά κοχύλια των αυτιών μου και τρικυμίζουν μια στιγμή τον αγέρα. Σβήνει το μυαλό μου, κι όλα, ουρανός και γης, αφανίζουνται. -«Εγώ μονάχα υπάρχω!» φωνάζει ο νους. «Μέσα στα κατώγια μου, οι πέντε μου ανυφάντρες δουλεύουν, υφαίνουν και ξυφαίνουν τον καιρό και τον τόπο, τη χαρά και τη θλίψη, την ύλη και το πνέμα.

Περι  διαλογικής  συζήτησης  δε….  επιλέγω  να   κλείσω  αυτή την μικρή (!!!)αναφορά  με  την επανάληψη  μιας  φράσης  του  συγγραφέα Ν Κ

Ναι, το παραμύθι. Αυτό δίνει νόημα αθάνατο στην εφήμερη αλήθεια.IMG_0185

Όσον δε  αφορά  στο τι  και ποιά  είναι η  αλήθεια  …  εεεεε   περί τούτου   σε άλλη περίσταση  πρώτα  ο  ΘΕΟΣ.

250px-Cristo_Redentor_Rio_de_Janeiro_4

Ο   Θεάνθρωπος ΙΗΣΟΥΣ   ΧΡΙΣΤΟΣ  στον λόφο  Κορκοβάντο  στο  ΡΙΟ ντε  ΤΖΑΝΕΙΡΟ.  ΒΡΑΖΙΛΙΑ

ΕΝΔΥΜΙΩΝ

Αρέσει σε %d bloggers: