Το Σύμπαν .  ουδέτερου γένους    

Σημασία   ολόκληρος ο κόσμος  το   άπειρο διάστημα  και τα ουράνια σώματα.

Στο πλαίσιο μιας «γλωσσικής οικολογίας», η οποία διέπει τον κόσμο τής γλώσσας, η φυσική για τον άνθρωπο κατάσταση είναι «η γλωσσική πολυμορφία», που καταξιώνει και κάθε μητρική γλώσσα. Αυτό υποστηρίζει μεταξύ άλλων ο Kαθηγητής Γλωσσολογίας και πρ. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γ. Μπαμπινιώτης, στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομιλία του που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη, 20…Απριλίου 2016 στην Αίθουσα του Βουλευτικού στο Ναύπλιο και εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Παγκοσμιοποίηση και τοπικά ιδιώματα: πολιτισμικές και θεσμικές αλληλεπιδράσεις» που διοργανώνει το Κέντρο Ελληνικών Σπουδών του Harvard.

Η πρακτική επικοινωνιακή ανάγκη που οδηγεί τους ανθρώπους να καταφεύγουν στην εκμάθηση ξένων γλωσσών δεν δικαιολογεί την καθιέρωση μίας και μόνο «γλώσσας συναλλαγών» (lingua franca). Η «μονογλωσσία», η κυριαρχία μίας μόνο ξένης γλώσσας, καταλήγει σε αποκλεισμό όλων των άλλων γλωσσών, αποτελώντας μια μορφή «γλωσσικού ηγεμονισμού» που αποβαίνει εις βάρος α) των πολιτισμών που εκφράζονται από τις επιμέρους φυσικές γλώσσες β) τής μητρικής γλώσσας η οποία αποτελεί τη βάση και τής γνώσης ξένων γλωσσών. Αντίθετα, η επιλογή μεταξύ περισσοτέρων τής μίας ξένων γλωσσών καταλήγει σε πολιτισμικό πλούτο και σε περισσότερες οπτικές γωνίες θέασης τού κόσμου.

Το τρίπτυχο «γλώσσα – νόηση – κόσμος» εδράζεται στη μητρική γλώσσα κάθε λαού που αρχίζει με την κατάκτηση τής μητρικής γλώσσας και συνεχίζει διά βίου με τον εμπλουτισμό τής μητρικής γλώσσας. Ο καθηγ. Μπαμπινιώτης διδάσκει ότι πρέπει να συνειδητοποιηθεί ευρύτερα ότι η ποιότητα γλώσσας οδηγεί σε ποιότητα σκέψης και σε ποιότητα αντίληψης τού κόσμου.

Σε αυτά τα  πολύ σοβαρά  ζητήματα θα αναφερθεί  και θα τα αναπτύξει παρουσιάζοντας την  υπάρχουσα  επιχειρηματολογία  που καταξιώνει  την  ανάγκη πλατειάς  και εκτεταμένης γνώσης της μητρικής μας  γλώσσας, ο  καθηγητής γλωσσολογίας και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης .Και έως εδώ  όλα  ωραία και καλά.Προκύπτει  ωστόσο  ένα  ερώτημα …

Πώς  θα συνεχίσουμε να συνεννοούμαστε   στην μητρική μας γλώσσα  , όταν είναι ήδη μάλιστα σε πλατειά  κοινωνικά   στρώμματα , κοινή   η  διαπίστωση και  πεποίθηση  πως οι αφηρημένες  έννοιες και ιδέες  που εμπεριέχουν οι λέξεις   ,τείνουν με ταχύτητα μάλιστα ανεξέλεγκτη,να    υφίστανται  φθορά και απομάκρυνση  απ τις αρχικές  τους σημασίες?

Ας  χρησιμοποήσουμε  για  να  διευκολυνθούμε στην κατανόηση του ερωτήματος την  έννοια που εμπεριέχει η λέξη Ήθος.

΄Οταν χρησιμοποιούμε  την λέξη  ηθική  ή και την αντίθετή της   ανηθικότητα   , λίγο ή πολύ   ο καθένας  απο εμάς  έχει   κάτι διαφορετικό  στον νου του  αναλόγως  του μορφωτικού του επιπέδου,   των γνώσεων του ,του χαρακτήρα που σχημάτισε στην διάρκεια της ζωής του  και των τρόπων  που αντιμετωπίζει  συνολικώς τη ζωή.

Ήθος σημαίνει κατά έναν λεξικογράφο  τα εξής συνοπτικά : Εκτεταμμένος τύπος του «έθος» (Liddell & Scott), συνήθεια, τρόπος. Εν γένει ό,τι υπάρχει ή συμβαίνει εντός του κάθε ανθρώπου σε επίπεδο επιθυμιών και σκέψεων, το είδος και η ποιότης εκάστου ανθρωπίνου χαρακτήρος, τα οποία κατά τον αρχαίο έλληνα φιλόσοφο Ηράκλειτο  οδηγούν, αναλόγως του εάν είναι καλά ή κακά, σε ευδαιμονία ή κακοδαιμονία.

(«ΗΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΩ  ΔΑΙΜΩΝ», αποσπ. 119). Το αυτό επαναλαμβάνουν αργότερα, με διαφορετική βεβαίως έκφραση, ο Πλάτων («Τίμαιος», 90, c), ο Ξενοκράτης, ο Αριστοτέλης και ο Μάρκος Αυρήλιος. Συμπερασματικώς, το Ήθος αποτελεί την άμεσο αιτία της εσωτερικής ευαρεστήσεως ή δυσαρεστήσεως του κάθε ατόμου.

Είναι  εύκολη ή δύσκολη η συμφωνία μας στο   ότι ο επιθετικός προσδιορισμός της έννοιας ήθος με την χρήση του επιθέτου …πολιτικό (!!!)προκαλεί σήμερα   σχετική  σύγχιση?΄Αλλος  θα ισχυριστεί  ότι είναι εύκολο    κι άλλος  δύσκολο  το να συμφωνήσουμε  ότι  η  έννοια  Ηθική  και  Πολιτική     εύκολα    συνδυάζονται .

Τι  ευκολότερο απ το να πιστέψει  και να πειστεί κανείς σήμερα  πως η πολιτική ήταν είναι και μάλλον κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσει να είναι  μια τέχνη    των   πλέον ικανών  ανθρώπων να εκφράσουν  το γενικώς κι αορίστως   ποθούμενο  ή  και επιδιωκόμενο παραθέτοντας  στον πάγκο   της πραμμάτειας τους   ένα εμπόρευμα που αποτελείται από ακαθόριστες  κι ολίγον μόνον  προσδιορισμένες  ιδέες  και προτάσεις   για την υλοποίηση τους .

Εύκολη  τέχνη  μάλλον  – κατ υπόθεση-αφού   ουκ ολίγοι  , για να μην ισχυριστούμε  ότι πρόκειται περί της πλειοψηφίας   των  ομιλούντων  και  χειριζομένων  δημοσίως  την ελληνική γλώσσα  , συμφωνούν  ότι  το ήθος  όλο και πιό σπάνια  μπορεί  αδιαμαρτύρητα  να  συμβαδίζει με το επίθετο  …πολιτικό . Και τούτο μάλλον  διότι , η πείρα και η  συλλογική   αλλά  και  η ατομική εμπειρία μας  μας πείθουν περισσότερο για το ορθό  κι αληθές της  άποψης  ότι,το πολιτικό ήθος  -όχι όλων  αλλά  ουκ ολίγων -των  δημοσίων  ανδρών και γυναικών βεβαίως  όλο και πιό  σπάνια συμβαδίζει με  την Ηθική .΄Ηθος κι Ηθική  δεν είναι ακριβώς κι απολύτως  συνώνυμα  .Εξ άλλου  και η Ηθική    είναι μια στάση  γενικής   αλλά και ειδικής  -με την έννοια  της εξειδικευμένης-αντιμετώπισης  της   ζωής  που επιλέγει ο καθείς   αναλόγως  με την θέση που κατέχει  στην ιεραρχικώς δομημένη σύγχρονη κοινωνία  μας. Διαφορετικές  είναι  επομένως  οι απόψεις που    καλώς ή κακώς  έχουν για  το τι  μπορεί και τι δεν μπορεί να είναι   ηθικώς αποδεκτό  τα  διαφορετικά  άτομα , και τούτο διότι   προσδιορίζονται  και σχηματίζονται  οι  αντιλήψεις  κι  οι απόψεις αυτές, αναλόγως με  το    …σε ποιές  κοινωνικές τάξεις θεωρούν  ότι κατατάσσονται  «εκ των εκάστοτε άνωθεν ευρισκομένων » ή  κατατάσσουν  τον εαυτό τους.Οι  αντιλήψεις   των  φτωχών κοινωνικών στρωμμάτων  και των πλουσίων για την Ηθική  δεν είναι εύκολο να  ταυτίζονται ούτε εξάλλου  των  αέργων   και    μη οικιοθελώς      ανέργων   και των εργαζομένων  Ούτε  βεβαίως  των εξαθλιωμένων  αστέγων  ζητιάνων  και των ιδιοκτητών μεγάλων   βιομηχανιών  Απ το ένα άκρο  στο άλλο ,    έτσι  ώστε  να μην  υπάρχει ή  διατηρείται οποιαδήποτε     αμφιβολία   ή υποψία   ,και  των δύο άκρων τα μέλη    για ευνόητους  λόγους  επιβάλλεται  ,διότι  το  δικαιούνται , να  κινούνται  ελεύθερα και  χωρίς  οποιονδήποτε  φόβο    στον  αποκαλούμενο  ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΩΡΟ

 

Today I have for you really fascinating NEWS. I think even every little child know story about cruel Pharaoh Ramsses II and his adopted son prophet Moses who lived in Egypt.
Ramsses II was very bad king who was killing a children and innocent people, he was also tyrant and non-believer. And his adopted son Moses became a prophet and he was one of the chosen from God. Moses was talking to God and listened his orders and saved his people from Ramsses cruelty and escaped with them cross Red Sea to nowadays Israel.

But God also gave a chance for a Ramsses to think if he stay in condition of non believer or if he change himself and start to believe in God. This point we knows under name 10 plagues of Egypt.
But Ramsses refused all warning from God cross Moses. But after the last plague of Egypt when Ramses son died he gave agreement for Moses to leave Egypt with his people. And when Moses with his people got to the Red sea they found egyptian army is chasing them and want to kill them.
People in Horrible scream run to Moses and begged him to ask God for a miracle. So Moses did, at the end he took his stick and hit with it on the land and the Red sea became on 2 parts. So Mosa and his people could pass in peace. Egyptian army also entered between the 2 sides of the sea but God smashed them by the water and they all died.

Archaeological discoveryexodus

Okay, that’s short revision of the story but whats interesting a normal people saying to their kids its JUST A STORY it never happened. So for all these people I have great provement that it’s REAL.

 

«Ok  Ok  Ok   …we can communicate»  but  please  have in  mind  that even  my family members are real when  they re telling stories to their children and  even  to their  family members even because they know well that it s not so easy to be revisionists (!!!) especially concerning issues which have with the story of their common family But  if  you want  to try  with your myths   ok  let s  see if they  will accept  what ever .

I’m conscious about what is going on, calm, but even the opposite, white, but even the opposite, don’t like to disturb, don’t like to be disturbed, not jealous at all, cannot breathe if I don’t create, if I don’t have the time to think. I love to share joy and I don’t need much for myself.

I’m like a self/luminous star. A mixture of a demonic angel and a peculiar insect…

I like the real and deep communication. I don’t believe in «why shall we talk when we can communicate?»