Γαμπρός και τέσσερεις νύφες
Δευτερα 18 Απριλίου
19:00 – 20:40 Ελληνική ταινία

Θέλω να διηγηθώ ιστορίες.
Να δώσω φωνή στους νεκρούς.
Να μας πουν για την καθημερινότητά τους, όχι για τα μεγάλα και θαυμαστά που περνούν συνήθως στην επίσημη ιστορία.

Ερωτευόμαστε, φθονούμε, δολοπλοκούμε, μεθάμε, προσδοκούμε, αγωνιούμε, ενθουσιαζόμαστε κι απογοητευόμαστε με τα ίδια πάνω-κάτω πράγματα.

Μόνο η τεχνολογική πρόοδος μας διαφοροποιεί από τους προγόνους μας.Μόνο που πρόγονοι είναι όχι μόνον οι αρχαίοι μας πρόγονοι αλλά κι οι νεώτεροι .Κι έχουν κι αυτοί οι δεύτεροι ένα σωρό ιστορίες ενδιαφέρουσες να μας διηγηθούν.Δεν έχουμε παρά να προσκύψουμε με περιέργεια κι ενδιαφέρον σε ένα δημιουργημένο κατάλληλο κλίμα για να πάρουμε αυτό που μας χρειάζεται για να καταλάβουμε και να δούμε ίσως και με τα μάτια των άλλων λίγο έστω διότι αν επιμένουμε να βλέπουμε μόνον με τα δικά μας μάτια η αντίληψή μας θα μένει φτωχική κι ατελής και πάντως λίγο σφαιρική Το να βλέπουμε σήμερα μάλλον και σήμερα την πολύπλοκη πραγματικότητα καθαρά δεν είναι μιά απλή υπόθεση που δεν χρειάζεται κόπο. Οφείλουμε να κοιτάμε τον κόσμο με πολύπλευρο τρόπο απο πολλές οπτικές γωνηές .Ίσως έτσι βοηθήσουμε τον εαυτό μας πιό σωστά και αποφύγουμε ακραίες σκέψεις και τοποθετήσεις μας που συνήθως μας ταράζουν την επιζητούμενη ηρεμία μας..
Κι ας θυμόμαστε πως η παρθενογέννεση και των ιδεών και της ύπαρξης μας αυτής καθ εαυτής είναι κι αυτή ένας μύθος αξεδιάλυτος . Κουβάρι σκέτο…

Χρειάζεται να απομυθοποιήσουμε λίγο την εξιδανικευμένη αρχαιότητα που έχουμε κατά νου. Έτσι θα την κατανοήσουμε καλύτερα   Σπουδάζοντας αρχαιολογία-ή και προσεγγίζοντας την έστω και με λίγη αγάπη που συνηθέστατα χαρακτηρίζει ερασιτέχνες- γίνεσαι πολύ ανεκτικός με τον άλλο, αποκτάς κατανόηση κι ενσυναίσθηση.
Αν καταλήξεις εθνικιστής ή ρατσιστής, δεν έχεις καταλάβει τι σπούδασες!
Χρειάζεται επίσης να αφήνεις κατά μέρος τα όποια θρησκευτικά ή ιδεολογικά σου πιστεύω αν θες να είσαι αντικειμενικός μελετητής – λαθεύει όποιος κρίνει άλλους πολιτισμούς με βάση μέτρα και σταθμά του δικού του.
Δεν κρίνονται π.χ. τα ήθη των αρχαίων με γνώμονα την ιουδαιοχριστιανική ηθική των καιρών μας.   Αν κάτι μαθαίνεις καταρχήν ανασκάπτοντας το παρελθόν είναι πως ο τρόπος που οι άνθρωποι συμπεριφέρονται, σκέφτονται και δρουν είναι διαχρονικά περίπου ο ίδιος, τουλάχιστον από τη Νεολιθική εποχή και μετά οπότε αναπτύσσονται οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες.
Θέλω να διηγηθώ ιστορίες.
Να δώσω φωνή στους νεκρούς.
Να μας πουν για την καθημερινότητά τους, όχι για τα μεγάλα και θαυμαστά που περνούν συνήθως στην επίσημη ιστορία.

Συμβαίνει να έχει ο καθείς και η καθεμιά απο όλους εμάς  διαφορετική αναγνωστική εμπειρία. Κάθε αναγνώστης αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει διαφορετικά ένα κείμενο, ανάλογα με τις κοινωνικές και πολιτισμικές του προσλαμβάνουσες, αλλά και ο ίδιος αναγνώστης δεν διαβάζει ποτέ το ίδιο κείμενο ξανά με τον ίδιο τρόπο.

Ο μόνος τρόπος βέβαιος που υπάρχει για να καταλάβεις … να συνειδητοποιήσεις τι κατάλαβες κι εσύ ο ίδιος , διαβάζοντας ένα βιβλίο ή γινόμενος μέτοχος άρα και γνώστης μιάς ιστορίας που κάποιος σου διηγήθηκε ή κι ενός μύθου και επίσης για να βεβαιωθείς τι κατάλαβε κι ο άλλος που επίσης έμαθε ή διάβασε ή άκουσε όσα κι εσύ ,είναι η διερεύνηση του ζητήματος η μοναδική οδός. Επιτυγχάνεται δε μέσω συζήτησης και διαλόγου .
Είναι ο διάλογος ο ζωντανός κι η συζήτηση μιά ανθρώπινη ανάγκη . Άλλη δε η φύση του ζωντανού διαλόγου (δια ζώσης )κι άλλη η με ηλεκτρονικά μέσα διεξαγόμενη έρευνα ή και συζήτηση.
ὣς δ᾽ αὔτως ἄνδρεσσι κακὸν θνητοῖσι γυναῖκας
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης θῆκεν

Ησιόδου
Γαῖα δέ τοι πρῶτον μὲν ἐγείνατο ἶσον ἑωυτῇ Οὐρανὸν ἀστερόενθ’, ἵνα μιν περὶ πάντα καλύπτοι, ὄφρ’ εἴη μακάρεσσι θεοῖς ἕδος ἀσφαλὲς αἰεί, γείνατο δ’ οὔρεα μακρά, θεᾶν χαρίεντας ἐναύλους Νυμφέων, αἳ ναίουσιν ἀν’ οὔρεα βησσήεντα, ἠδὲ καὶ ἀτρύγετον πέλαγος τέκεν οἴδματι θυῖον, Πόντον, ἄτερ φιλότητος ἐφιμέρου· αὐτὰρ ἔπειτα Οὐρανῷ εὐνηθεῖσα τέκ’ Ὠκεανὸν βαθυδίνην Κοῖόν τε Κρεῖόν θ’ Ὑπερίονά τ’ Ἰαπετόν τε Θείαν τε Ῥείαν τε Θέμιν τε Μνημοσύνην τε Φοίβην τε χρυσοστέφανον Τηθύν τ’ ἐρατεινήν

Σύμφωνα με τη Θεογονία και τα Έργα και Ημέραι του Ησιόδου
που συντάχθηκαν γύρω στο 750 π.Χ. η Πανδώρα πλάστηκε από χώμα από τονΉφαιστο κατά παραγγελία του Δία. Η Αθηνά (ή ο Ερμής) της έδωσε ζωή και οι θεοί του Ολύμπου της προσέφεραν γενικά όλα τα χαρίσματα και τις ικανότητες, και μαζί μια επικίνδυνη γοητεία. Για τον Ησίοδο πάντως η Πανδώρα ήταν το χειρότερο δώρο που μπορούσαν να κάνουν οι θεοί στον άνθρωπο.
Στη Θεογονία αναφέρει ότι «ο ευγενής γιος του Ιαπετού (ο Προμηθέας) έκλεψε την ιερή φωτιά και εξοργισμένος ο Δίας έστειλε στους ανθρώπους ένα μεγάλο κακό — το τίμημα για το ευεργέτημα της φωτιάς. Ζήτησε από τον Χωλό θεό (τον Ήφαιστο) να πλάσει από τη γη μια παρθένα και η Αθηνά την έντυσε και τη στόλισε με κοσμήματα και της έβαλε ένα θαυμαστό πέπλο και στεφάνι στο κεφάλι καθώς και ένα στέμμα χρυσό».
Όπως περιγράφει ο Ησίοδος ήταν χάρμα οφθαλμών και έλαμπε με μεγάλη ομορφιά που την θαύμασαν ακόμα και οι θεοί και που δεν μπορούσε να της αντισταθεί κανένας θνητός, αφού μέχρι τότε δεν υπήρχαν γυναίκες παρά μόνον άνδρες.
«Από αυτήν», γράφει ο Ησίοδος, «κατάγονται όλες οι γυναίκες και το θηλυκό γένος. Από αυτήν προήλθε το καταστροφικό γένος των γυναικών
(τῆς γὰρ ὀλώιόν ἐστι γένος γυναικῶν) που ζει μεταξύ των θνητών ανδρών για να τους βασανίζει, σύντροφος μόνο στα πλούτη και ποτέ στη μισητή φτώχεια.

Ο Δίας έπλασε τις γυναίκες για να βλάψει τον θνητό άνδρα.»
Ο άνθρωπος έφτιαξε μία σειρά πράγματα κι εφεύρε μύρια όσα που και διευκόλυναν την ζωή αλλά και την έκαναν προβληματική .Ουδεν καλόν αμιγές κακού ειπώθηκε αρχαιόθεν …

Εξ Ησιόδου άρχου ή μάλλον εξ Ουρανού και Γαίας

Και … Διός καθώς και Ποσειδώνος οργή …φοβού

Είχα και διατηρώ την αντίληψη πως πολλάκις καυχώμαστε άκριτα για τους προγόνους μας χωρίς να τους ξέρουμε ούτε από προσέγγιση στην ιστορία τους ούτε καταφεύγοντας στις πηγές και διηγήσεις συγχρόνων τους . Ας ελέγξουμε του ισχυρισμού τούτου την αλήθεια κι ας παραδεχτούμε ότι λίγα όντως γνωρίζουμε κατά μέσον όρο για τις ακόλουθες π.χ αλλά και πόσες άλλες μορφές χαρακτήρες και τύπους των αρχαίων αυτών Ελλήνων κατάλογος των οποίων παρατίθεται

Αφροδίτη
Βρόντης
Στερόπης
Ευρυμέδοντας
Αλκυονέας (Γίγαντας)
Άλπος
Εγκέλαδος
Εύρυτος
Γρατίων
Ιππόλυτος
Μίμας
Πάλλας
Πέλορος
Πολυβώτης
Πορφυρίων (μυθολογία)
Άναξ
Δάμυσος
Κλυτίος
Εφιάλτης
Οπλάδαμος
Μελία
Ότος
Βριάρεος… Ήταν ένας από τους Εκατόγχειρες. Ήταν γιος του Ουρανού ή του Ποσειδώνα ή του Πόντου και της Γης. Είχε δύο αδερφούς, το Γύγη και τον Κόττο. Είχε τεράστια φυσική δύναμη. Στην αρχή επαναστάτησε μαζί με τους δύο αδερφούς του εναντίον του Δία, αλλά «κατεταρταρώθη» μαζί τους στα πέρατα της γης. Αργότερα όμως ο Δίας τους απελευθέρωσε και τους πήρε για βοηθούς του εναντίον των Τιτάνων.
Κότος
Γύγης
Ωκεανός
Κόιος
Κρείος
Υπερίων
Ιαπετός …  Γιοι του υπήρξαν ο Προμηθεύς, ο Άτλαντας ο Επιμηθέας και ο Μενοίτιος καθώς και άλλοι ακόμη περίφημοι “Ιαπετίδες” όπως ονομάστηκαν. Σημαντικότεροι δε εξ αυτών φέρονται ο Άτλας που βάσταγε στου ώμους του

τον Ουράνιο θόλο

Κρόνος
Φοίβη
Μνημοσύνη
Ρέα
Θέμις
Τηθύς
Ευρυφάεσσα
Αληκτώ
Μέγαιρα
Άργης
Τισιφόνη
Αστραίος
Τελχίνες
Λύσσα

Επισημαίνεται ότι η Ελληνική Μυθολογία αποτελεί στο σύνολό της ένα επιστέγασμα μακροχρόνιων παρατηρήσεων των δυνάμεων της φύσεως και των μεταξύ τους σχέσεων όπως μπόρεσαν να τις αντιληφθούν οι Έλληνες της εποχής εκείνης παράλληλα με τις ηθικές αξίες που αναγνώρισαν στις μεταξύ τους σχέσεις. Η αφήγηση και αιτιολόγηση – ανάδειξη των παραπάνω αποδόθηκε με ένα θαυμαστό αλληγορικό τρόπο ανθρωπομορφισμού των εννοιών και «καθ΄ ομοίωση» των ανθρώπων, τόσο από τον Όμηρο όσο και από τον Ησίοδο που και σήμερα εκπλήσσει. Βασικός σκοπός ήταν γενικά οι έννοιες αυτές να τύχουν κοινής αποδοχής, ιερού σεβασμού και τιμών. Αναμφίβολα αυτό που συνετέλεσε στη μακροχρόνια παρατήρηση της φύσης εκ μέρους των Ελλήνων ήταν οι μεγάλες γεωλογικές αναστατώσεις που συνέβησαν στον ελλαδικό χώρο κατά το απώτερο παρελθόν.

Εικόνες δαιμόνων που οι αρχαίοι μας πρόγονοι ονόμαζαν Τελχίνες

Όντα θαλάσσια ενώ οι Εκατόγχειρες … όντα γήινα δηλαδή …της στερηάς
Στους Γίγαντες εντάσσονται και οι παρακάτω «φυλές»: Αλωάδες
Εκατόγχειρες
Θράκες Γίγαντες (Γιγάντιοι)
Κύκλωπες (Γηραιοί και Νέοι)

Το Εθνικό όνομα της καταγωγής μας

Ο Αριστοτέλης, το Πάριο χρονικό , ο Απολλόδωρος κ.α. αναφέρουν ότι οι Έλληνες πριν λέγονταν Γραικοί, πρβ: «πρώτον μεν Γραικοί νυν δε Έλληνες» (Πάριο Χρονικό). Ειδικότερα, ο Απολλόδωρος λέει ότι οι πέτρες που πετούσαν πίσω τους ο Δευκαλίωνας και η γυναίκα του Πύρρα και γίνονταν άνθρωποι λέγονταν Γραικοί και μετά μετονομάστηκαν σε Έλληνες από τον βασιλιά Έλληνα, γιο του βασιλιά Δευκαλίωνα, πρβ «ὁ δὲ αἱρεῖται ἀνθρώπους αὐτῷ γενέσθαι. καὶ Διὸς εἰπόντος ὑπὲρ κεφαλῆς ἔβαλλεν αἴρων λίθους, καὶ οὓς μὲν ἔβαλε Δευκαλίων, ἄνδρες ἐγένοντο, οὓς δὲ Πύρρα, γυναῖκες. ὅθεν καὶ λαοὶ μεταφορικῶς ὠνομάσθησαν ἀπὸ τοῦ λᾶας ὁ λίθος. γίνονται δὲ ἐκ Πύρρας Δευκαλίωνι παῖδες Ἕλλην μὲν πρῶτος, ὃν ἐκ Διὸς γεγεννῆσθαι λέγουσι, Ἀμφικτύων ὁ μετὰ Κραναὸν βασιλεύσας τῆς Ἀττικῆς, θυγάτηρ δὲ Πρωτογένεια, ἐξ ἧς καὶ Διὸς Ἀέθλιος. Ἕλληνος δὲ καὶ νύμφης Ὀρσηίδος Δῶρος Ξοῦθος Αἴολος. αὐτὸς μὲν οὖν ἀφ᾽ αὑτοῦ τοὺς καλουμένους Γραικοὺς προσηγόρευσεν Ἕλληνας, τοῖς δὲ παισὶν ἐμέρισε τὴν χώραν»(Απολλόδωρος, Α, 7, 1 – 3)

…επίσημο στόμα συγγενούς σου
Στο μέρος το προάστιο των Αθηνών που το λένε σήμερα Μενίδι
στην αρχαιότητα   κατοικούσαν μέτοικοι στην Αθήνα
εκ Θράκης , η περιοχή ονομάζονταν Αχαρνείς  .
Οι  Αχαρνείς  είναι και …  κωμωδία του  Αριστοφάνη.Εξαίσια μουσική για την αρχαία κωμωδία του αρχαίου μας κωμωδού έχει συνθέσει ο Μάνος Χατζιδάκης κι επίσης ο Διονύσης Σαββόπουλος

Επιστημονική ανακοίνωση (προσφάτως κατατεθείσα στην Ακαδημία Πλάτωνος Αθηνών )
«Η αποτελεσματικότητα των μαθηματικών και της φυσικής
στην ανάλυση στοιχείων του συστήματος
των μεταφορών και συγκοινωνιών» από το αντεπιστέλλον μέλος κ. Γεώργιο Γιαννόπουλο
Αθήνα 15 Μαρτίου 2016
Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ

(Δάχτυλος προτεταμένος εξοργισμένου ταλαίπωρου και ταλαιπωρημένου απ την αλλοπρόσαλη λειτουργία της μηχανής του ηλεκτρονικού υπολογιστή κοινώς (!) κομπιούτερ)DSC00509

Ζεί ο αρχαίος ελληνικός κόσμος στην σύγχρονη Ελλάδα ?

Οι σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ως βασική προϋπόθεση της επιστήμης τους το διαχωρισμό μύθου και ιστορίας
Παράλληλα, συμφωνούν πως το Πάριο Χρονικό δεν διαχωρίζει το μύθο απο την ιστορία.

1
․․․․․ου [․․․․ {²nomen auctoris}² ἐκ συγγραμμάτω]ν(?) παν[τοί]ων — — — — — —νων(?) ἀνέγραψα τοὺς ἀν— — — — — — —

․․․․․ ἀρξάμ[εν]ος ἀπὸ Κέκροπος τοῦ πρώτου βασιλεύσαντος Ἀθηνῶν εἵως ἄρχοντος ἐμ Πάρωι [μὲν {²lacuna?}²]
3a
[․․․]υάνακτος, Ἀθήνησιν δὲ Διογνήτου
1.3b
ἀφ’ οὗ Κέκροψ Ἀθηνῶν ἐβασίλευσε καὶ ἡ χώρα Κεκροπία ἐκλήθη, τὸ πρότερον καλου-
4a
μένη Ἀκτικὴ ἀπὸ Ἀκταίου τοῦ αὐτόχθονος, ἔτη ΧΗΗΗΔ𐅃ΙΙΙ.
2.4b
ἀφ’ οὗ Δευκαλίων παρὰ τὸν Παρνασσὸν ἐν Λυκωρείαι ἐβασίλευσε, [βα]σιλε[ύ]-
5a
[ο]ντος Ἀθηνῶν Κέκροπος, ἔτη ΧΗΗΗΔ.
3.5b
ἀφ’ οὗ δίκη Ἀθήνησι[ν ἐγέ]νετο Ἄρει καὶ Ποσειδῶνι ὑπὲρ Ἁλιρροθίου τοῦ Ποσειδῶνος, καὶ ὁ τόπος ἐκλήθη
6a
Ἄρειος Πάγος, ἔτη ΧΗΗ𐅄Δ𐅃ΙΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Κρ[ανα]οῦ.
4.6b
ἀφ’ οὗ κατακλυσμὸς ἐπὶ Δευκαλίωνος ἐγένετο καὶ Δευκαλίων τοὺς
7
ὄμβρους ἔφυγεν ἐγ Λυκωρείας εἰς Ἀθήνας πρὸ[ς Κρανα]ὸν καὶ τοῦ Διὸ[ς τ]ο[ῦ] [Ὀλυ]μ[πί]ου τὸ ἱ[ερ]ὸν ἱδ[ρύσατ]ο καὶ τὰ Σωτήρια ἔθυσεν,
8a
[ἔ]τη ΧΗΗ𐅄Δ𐅃, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Κρ[α]ν[α]οῦ.
5.8b
ἀ[φ’ οὗ Ἀμφι]κτύων Δευκαλίωνος ἐβασίλευσεν ἐν Θερμοπύλαις καὶ συνήγε[ι]-
9
[ρε τ]οὺς περὶ τὸ [ἱε]ρὸν οἰκοῦντας καὶ ὠ[νό]μασεν Ἀμφικτύονας, καὶ π[ροέθυσε]ν, οὗ[περ] καὶ νῦν ἔτι θύουσιν Ἀμφικτύονες,
10a
[ἔ]τη ΧΗΗ𐅄𐅃ΙΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Ἀμφικτύονος.
6.10b
ἀφ’ οὗ Ἕλλην ὁ Δευκ[αλίωνος Φθι]ώτιδος ἐβασίλευσε καὶ Ἕλληνες
11
[ὠν]ομάσθησαν, τὸ πρότερον Γραικοὶ καλούμενοι, καὶ τὸν ἀγῶνα Παναθ[ή]ναι[α] {²⁹Παν[ελλή]ν[ια]}²⁹ ἔθεσαν, ἔτη] ΧΗΗ𐅄𐅃ΙΙ, βασιλεύοντος
12a
Ἀθηνῶν Ἀμφικτύονος.
7.12b
ἀφ’ οὗ Κάδμος ὁ Ἀγήνορος εἰς Θήβας ἀφίκετο [— — — καὶ] ἔκτισε τὴν Καδμεί-
13a
αν, ἔτη ΧΗΗ𐅄𐅃, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Ἀμφικτύονος.
8.13b
ἀφ’ οὗ [Σπαρτοὶ οἱ μετὰ Κάδμου Θηβῶν ἐκπεσόντες Λακω]νικῆς ἐβασίλευσαν,
14a
ἔτη ΧΗΗ𐅄ΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Ἀμφικτύονος.
9.14b
ἀφ’ οὗ ναῦ[ς Δαναὸν ἄγουσα μετὰ τῶν πεντ]ή[κοντα Δαναίδ]ων(?) ἐξ Αἰγύπτου
15
[ε]ἰς τὴν Ἑλλάδα ἔπλευσε καὶ ὠνομάσθη πεντηκόντορος, καὶ αἱ Δαναοῦ θυγατέρες [— — —, καὶ Ἀμυμ]ώνη(?) καὶ Βα[— καὶ]

․․․․․․ὼ καὶ Ἑλίκη καὶ Ἀρχεδίκη ἀποκληρωθεῖσαι ὑπὸ τῶν λοιπῶν [Ἀθηνᾶς ἱερὸν(?) ἱδρύσ]αντ[ο]
17a
καὶ ἔθυσαν ἐπὶ τῆς ἀκτῆς ἐμ παρά[πλω]ι(?) ἐν Λίνδωι τῆς Ῥοδίας, ἔτη ΧΗΗΔΔΔΔ𐅃ΙΙ, βασιλεύο[ντος Ἀθηνῶν — — —(?)].
10.17b
[ἀφ’ οὗ Ἐριχ]-
18
θόνιος Παναθηναίοις τοῖς πρώτοις γενομένοις ἅρμα ἔζευξε καὶ τὸν ἀγῶνα ἐδείκνυε καὶ Ἀθηναίους [ὠν]ό[μασε, κ]αὶ [ἄγαλμα]

[Θ]εῶν Μητρὸς ἐφάνη ἐγ Κυβέλοις, καὶ Ὕαγνις ὁ Φρὺξ αὐλοὺς πρῶτος ηὗρεν ἐγ Κ[ελ]α[ι]ναῖ[ς πόλει τῆ]ς Φρ[υγίας, καὶ ἁρμονίαν τὴν κα]-
20
[λ]ουμένην Φρυγιστὶ πρῶτος ηὔλησε, καὶ ἄλλους νόμους Μητρός, Διονύσου, Πανὸς καὶ τὸν ἐπ[ὶ τῶι Πύθωνι ἐπικήδειον(?)]
21a
[Λυδιστί], ἔτη ΧΗΗΔΔΔΔΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Ἐριχθονίου τοῦ τὸ ἅρμα ζεύξαντος.
11.21b
ἀφ’ οὗ Μίνως [Κ]ρ[ήτης] βα[σιλεύσας Κνωσὸν]
22
[καὶ Κυδω]νίαν ὤικισε, καὶ σίδηρος ηὑρέθη ἐν τῆι Ἴδηι, εὑρόντων τῶν Ἰδαίων Δακτύλων Κέλμιος κ[αὶ Δαμναμενέως, ἔτη — —, βα]-
23a
[σι]λεύοντος Ἀθηνῶν Πανδίονος.
12.23b
ἀφ’ οὗ Δημήτηρ ἀφικομένη εἰς Ἀθήνας καρπὸν ἐφύ[τευσ]εν καὶ Πρ[οηροσία(?) ἐ]πρά[χθη πρ]ώτη δ[— — —]
24a
[Τ]ριπτολέμου τοῦ Κελεοῦ καὶ Νεαίρας, ἔτη ΧΗΔΔΔΔ𐅃[Ι], βασιλεύοντος Ἀθήνησιν Ἐριχθέως.
13.24b
ἀφ’ οὗ Τριπτό[λεμος πρῶτος]
25a
[καρπὸν] ἔσπειρεν ἐν τῆι Ῥαρίαι καλουμένηι Ἐλευσῖνι, ἔτη Χ[Η]ΔΔΔΔ𐅃, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν [Ἐριχθέως].
14.25b
[ἀφ’ οὗ Ὀρφεὺς ὁ Οἰάγρου καὶ Καλλιόπης]
26
υἱὸ[ς τὴ]ν [ἑ]αυτοῦ ποησιν ἐξ[έ]θηκε Κόρης τε ἁρπαγὴν καὶ Δήμητρος ζήτησιν καὶ τὸν αὐτου[ργηθέντα ὑπ’ αὐτῆς σπόρον καὶ τὸ]
27a
[ἐκεῖθεν ἔ]θος τῶν ὑποδεξαμένων τὸν καρπόν, ἔτη ΧΗΔΔΔ𐅃, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Ἐριχθέως.
15.27b
[ἀφ’ οὗ Εὔμολπος ὁ]
28
[Μουσαί]ου τὰ μυστήρια ἀνέφηνεν ἐν Ἐλευσῖνι καὶ τὰς τοῦ [πατρὸς Μ]ουσαίου ποιήσ[ει]ς ἐξέθηκ[εν, ἔτη ΧΗ— —, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν]
29a
[Ἐριχθέ]ως τοῦ Πανδίονος.
16.29b
ἀφ’ οὗ καθαρμὸς πρῶτον ἐγένετο ․․․․․ΟΥΠΡΩΤΩΙΑΟΝ․․․ΕΑΝΤ․․․․․․,
30a
ἔτη Χ[— —]ΔΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Πανδίονος τοῦ Κέκροπος.
17.30b
ἀφ’ οὗ [ἐ]ν Ἐλευσῖνι ὁ γυμνικὸς [ἀγὼν ἐτέθη, καὶ] ἀφ’ οὗ [τὰ Ὀλύμπια]
31
[ἐν Ἤλιδ]ι [κ]αὶ τὰ Λύκαια ἐν Ἀρκαδίαι ἐγένετο, καὶ Λ․․ΚΚΕ․․․․․ Λυκάονος ἐδόθησαν [ἐν(?)] τοῖς Ἕλλ[η]σι[ν, ἔτ]η [Χ— —], βασιλεύον-
32a
τος Ἀθηνῶν Πανδίονος τοῦ Κέκροπος.
18.32b
ἀφ’ οὗ ΚΑ․․․․Γ․․․․․․․ΗΣΙΑΙ Ἡρακλῆς ․․․․․Ν․․․․․․․Ω․․․․․ΔΟΣΤ[․․․, ἔτη Χ — —],
33a
βασιλεύοντος Ἀθήνησιν Αἰγέως.
19.33b
ἀφ’ οὗ Ἀθήνησι [σπάνι]ς τῶν καρπῶν ἐγένετο καὶ μαντευομένος Ἀθην[αίοις Ἀπόλ]λων ἔ[χρ]η[σε τοῦ Ἀνδρόγεω φό]-
34a
[νου δίκα]ς ὑποσχε[ῖν] ἃ[ς] ἂμ Μίνως ἀξιώσει, ἔτη ΧΔΔΔΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Αἰγ[έως].
20.34b
ἀφ’ οὗ Θησ[εὺς βασιλεύσας]
35
Ἀθηνῶν τὰς δώδεκα πόλεις εἰς τὸ αὐτὸ συνώικισεν, καὶ πολιτείαν(?) καὶ τὴν δημοκρατίαν ἀπ[έδ]ω[κε, καὶ — — — — — —]
36a
[․․․․]ος Ἀθηνῶν τὸν τῶν Ἰσθμίων ἀγῶνα ἔθηκε Σίνιν ἀποκτείνας, ἔτη 𐅅ΗΗΗΗ𐅄ΔΔΔΔ𐅃.
21.36b
ἀπὸ τῆς Ἀμ[αζ]όν[ων εἰς] τὴ[ν Ἀττικὴν στρατείας ἔτη]
37a
[𐅅ΗΗΗΗ𐅄]ΔΔΔΔΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Θησέως.
22.37b
ἀφ’ οὗ Ἀργεῖοι [μ]ε[τ]’ Ἀδράσ[του ἐπὶ Θή]βας [ἐστράτ]ευσαν καὶ τὸν ἀγῶνα [ἐ]ν [Νεμέ]α[ι ἔ]θ[εσ]αν [ἐπ’ Ἀρχε]-
38a
[μόρωι(?)], ἔτη 𐅅ΗΗΗΗ𐅄ΔΔΔ𐅃ΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Θησέως.
23.38b
ἀφ’ οὗ οἱ [Ἕλλη]νες εἰς Τροίαν ἐ[ξεστ]ράτευσ[αν], ἔτη 𐅅ΗΗΗΗ𐅄ΙΙΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθη[νῶν]
39a
[Μεν]εσθέως τρεισκαιδεκάτου ἔτους.
24.39b
ἀφ’ οὗ Τροία ἥλω, ἔτη 𐅅ΗΗΗΗΔΔΔΔ𐅃, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν [Μενεσθέ]ως δευτέρου ἔτους μηνὸς Θ[αρ]-
40a
[γηλιῶ]νος ἑβδόμηι φθίνοντος.
25.40b
ἀφ’ οὗ Ὀρέστη[ι τῶ]ι Ἀ[γαμέμνο]ν[ος καὶ τῆι Α]ἰγίσθου θυγατρὶ [Ἠριγ]όν[ηι ὑπὲρ Αἰ]γίσθου καὶ [Κλ]υ[ταιμήστρας φόνου δίκη]
41a
[ἐγένετ]ο ἐν Ἀρεί[ωι] Πάγωι, ἣν Ὀρέστης ἐνίκησεν [ἴσων γενομένων τ]ῶν [ψήφων, ἔτη [𐅅]ΗΗΗΗΔΔΔ[ΔΙ]ΙΙ(?), βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Δημοφῶντος.
26.41b
ἀφ οὗ [Σαλαμῖνα]
42a
[τὴν ἐγ] Κύπρωι Τεῦκρος ὤικισεν, ἔτη 𐅅ΗΗΗΗΔΔΔ𐅃ΙΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν Δημοφῶντος.
27.42b
ἀφ’ οὗ Νη[λ]εὺς ὤικισ[ε Μίλητον καὶ τὴν] ἄλ[λ]η[ν] ἅ[πα]σ[αν]
43
[Ἰωνί]αν Ἔφεσον Ἐρυθρὰς Κλαζομενὰς [Πριήν]ην [Λέβεδ]ον [Τέω] Κολοφῶνα [Μ]υοῦντα [Φώκ]α[ιαν] Σάμον [Χίον, καὶ] τὰ [Παν]ιώνι[α] ἐγένετο, ἔτ[η] [𐅅ΗΗΗΔΔΙΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν
44a
Μέ. {νεσθως τρεισκαιδεκάτου [ἔτο]υς}.
28.44b
ἀφ οὗ [Ἡσ]ίοδος ὁ ποιητὴς [ἐφάν]η, ἔτη 𐅅Η𐅄ΔΔ․․, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν —
45a
․․․․․
29.45b
ἀφ’ οὗ Ὅμηρος ὁ ποιητὴς ἐφάνη, ἔτη 𐅅ΗΔΔΔΔΙΙΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶ[ν Δ]ιογνήτου.
30.45c
ἀφ’ οὗ Φ[εί]δων ὁ Ἀργεῖος ἐδήμευσ[ε τὰ μ]έ[τρα καὶ]
46
[στ]αθμὰ κατεσκεύασε καὶ νόμισμα ἀργυροῦν ἐν Αἰγίνηι ἐποίησεν ἑνδέκατος ὢν ἀφ’ Ἡρακλέους, ἔτη 𐅅ΗΔΔΔΙ, βασιλεύοντος Ἀθηνῶν
47a
[Φερεκλ]είους.
31.47b
ἀφ’ οὗ Ἀρχίας Εὐαγήτου δέκατος ὢν ἀπὸ Τημένου ἐκ Κορίνθου ἤγαγε τὴν ἀποικίαν [καὶ ἔκτισε] Συρακού[σσας, ἔτη — — —,]
48a
[․․ βασι]λεύ[ον]τος Ἀθηνῶν Αἰσχύλου, ἔτους εἰκοστοῦ καὶ ἑνός.
32.48b
ἀφ’ οὗ κατ’ ἐνιαυτὸν ἦρξεν ὁ ἄρχων, ἔτ[η] ΗΗΗΗΔΔ.
33.48c
ἀφ’ οὗ [Ἀρχίλοχ]ο[ς(?) ․․․․․․․]
49a
[․․․․․․․․․․], ἔτη ΗΗΗΗΔ𐅃ΙΙΙ, ἄρχοντος Ἀθήνησι Λυσιά[δου].
34.49b
ἀφ’ οὗ Τέρπανδρος ὁ Δερδένεος ὁ Λέσβιος τοὺς νόμους τοὺ[ς κιθ]α[ρωι]δ[ικ]οὺς {ΘΑΙΑΥΛΗΤ․․} [ἐκαι]-
50a
[νοτόμ]ησε καὶ τὴν ἔμπροσθε μουσικὴν μετέστησεν, ἔτ[η] ΗΗΗ𐅄ΔΔΔΙ, ἄρχοντος Ἀθήνησιν Δρωπίδου.
35.50b
ἀφ’ οὗ Ἀ[λυάττη]ς Λυδ[ῶν ἐβα]σίλευσ[εν, ἔτη]
51a
[ΗΗΗ]ΔΔΔΔΙ, ἄρχοντος Ἀθήνησιν Ἀριστοκλε[ί]ους.
36.51b
ἀφ’ οὗ Σαπφὼ ἐγ Μιτυλήνης εἰς Σικελίαν ἔπλευσε φυγοῦσα [— — — —, ἔτη ΗΗΗΔΔ—],
52a
[ἄρχο]ντος Ἀθήνησιν μὲν Κριτίου τοῦ προτέρου, ἐν Συρακούσσαις δὲ τῶν γαμόρων κατεχόντων τὴν ἀρχὴν.
37.52b
[ἀφ’ οὗ Ἀ]μ[φικτ]ύ[ονες ἔθ]υ[σαν κ]αταπο-
53a
[λημήσα]ντες Κύρραν, καὶ ὁ ἀγὼν ὁ γυμνικὸς ἐτέθη χρηματίτης ἀπὸ τῶν λαφύρων, ἔτη ΗΗ[Η]ΔΔ𐅃ΙΙ, ἄρχοντος Ἀθήνησιν Σίμω[ν]ος.
38.53b
ἀφ’ οὗ [ἐν Δελφοῖ]ς
54a
[ὁ στε]φανίτης ἀγὼν πάλιν ἐτέθη, ἔτη ΗΗΗΔ𐅃ΙΙΙ, ἄρχοντος Ἀθήνησι Δαμασίου τοῦ δευτέρου.
39.54b
ἀφ’ οὗ ἐν Ἀθ[ήν]αις κωμω[ιδῶν χο]ρ[ὸς ἐτ]έθη [στη]σάν-
55
[των πρώ]των Ἰκαριέων, εὑρόντος Σουσαρίωνος, καὶ ἆθλον ἐτέθη πρῶτον ἰσχάδω[ν] ἄρσιχο[ς] καὶ οἴνου με[τ]ρητής, [ἔτη ΗΗ— — ἄρχοντος Ἀθήνησιν]
56a
[․․․․․․․․].
40.56b
ἀφ’ οὗ Πεισίστρατος Ἀθηνῶν ἐτυράννευσεν, ἔτη ΗΗ𐅄ΔΔΔΔ𐅃ΙΙ, ἄρχοντος [Ἀθήνησ]ι Κ[ωμέ]ου.
41.56c
ἀφ’ οὗ Κροῖσος [ἐξ] Ἀσίας [εἰς] Δελφοὺς ἀ[πέστειλε θεωρούς],
57a
[ἔτη ΗΗ𐅄]ΔΔΔΔΙΙ, ἄρχοντος Ἀθήνησιν Εὐθυδήμου.
42.57b
ἀφ’ οὗ Κῦρος ὁ Περσῶν βασιλεὺς Σάρδεις ἔλαβεν καὶ Κροῖσον ὑπὸ [τῆς Πυθία]ς σφαλ[έντα(?), ἔτη ΗΗ𐅄ΔΔ— —, ἄρχοντος Ἀθήνησιν — — —]·
58a
[ἦν δὲ] καὶ Ἱππῶναξ κατὰ τοῦτον ὁ ἰαμβοποιός.
43.58b
ἀφ’ οὗ Θέσπις ὁ ποιητὴς [ὑπεκρίνα]το πρῶτος, ὃς ἐδίδαξε [δρ]ᾶ[μα ἐν ἄστ[ει, καὶ ἐ]τέθη ὁ [τ]ράγος [ἆθλον], ἐτη ΗΗ𐅄— —, ἄρχοντος Ἀθ[ήνη]-
59a
[σι ․․․]ναίου τοῦ προτέρου.
44.59b
ἀφ’ οὗ Δαρεῖος Περσῶν ἐβασίλευσε Μάγου τελευτήσαντος, ἔτη [ΗΗ]𐅄𐅃Ι, ἄρχοντος Ἀθήνησ[ι — —].
45.59c
ἀφ’ οὗ Ἁρμόδιος καὶ [Ἀριστογε]ίτων ἀπέκτε[ιναν]
60
[Ἵππα]ρχον Πεισιστράτου [διά]δ[οχ]ον καὶ Ἀθηναῖοι [ἐξανέστ]ησαν τοὺς Πεισιστρατίδας ἐκ [τοῦ Π]ελασγι[κ]οῦ τείχους, ἔτη ΗΗΔΔΔΔ𐅃ΙΙΙ, ἄρχοντος Ἀθήνησιν Ἁ[ρ]π[ακ]-
61a
[τίδου](?).

Ερωτευόμαστε, φθονούμε, δολοπλοκούμε, μεθάμε, προσδοκούμε, αγωνιούμε, ενθουσιαζόμαστε κι απογοητευόμαστε με τα ίδια πάνω-κάτω πράγματα.

Μόνο η τεχνολογική πρόοδος μας διαφοροποιεί από τους προγόνους μας.

Χρειάζεται να απομυθοποιήσουμε λίγο την εξιδανικευμένη αρχαιότητα που έχουμε κατά νου. Έτσι θα την κατανοήσουμε καλύτερα   Σπουδάζοντας ή και μόνο προσεγγίζοντας έστω κι ερασιτεχνικά την αρχαιολογία γίνεσαι πολύ ανεκτικός με τον άλλο, αποκτάς κατανόηση κι ενσυναίσθηση.
Αν καταλήξεις εθνικιστής ή ρατσιστής, δεν έχεις καταλάβει τι σπούδασες! Χρειάζεται επίσης να αφήνεις κατά μέρος τα όποια θρησκευτικά ή ιδεολογικά σου πιστεύω αν θες να είσαι αντικειμενικός μελετητής – λαθεύει όποιος κρίνει άλλους πολιτισμούς με βάση μέτρα και σταθμά του δικού του. Δεν κρίνονται π.χ. τα ήθη των αρχαίων με γνώμονα την ιουδαιοχριστιανική ηθική των καιρών μας.   Αν κάτι μαθαίνεις καταρχήν ανασκάπτοντας το παρελθόν είναι πως ο τρόπος που οι άνθρωποι συμπεριφέρονται, σκέφτονται και δρουν είναι διαχρονικά περίπου ο ίδιος, τουλάχιστον από τη Νεολιθική εποχή και μετά οπότε αναπτύσσονται οι πρώτες οργανωμένες κοινωνίες.

Η φυλή των νεότερων Κυκλώπων που αντιμετώπισε ο Οδυσσέας στο ταξίδι του ήταν μια εντελώς διαφορετική φυλή, πιθανότατα δημιουργημένη από το αίμα του ευνουχισμένου Ουρανού που έσταξε στην γη.

Γνωστότερος όλων είναι ο Πολύφημος, υιός του Ποσειδώνα και της νύμφης Θοώσης τον οποίο σκότωσε ο Οδυσσέας.

Τον άντρα τον πολύπραγο τραγούδησέ μου, ω Μούσα,
που περισσά πλανήθηκε, σαν κούρσεψε της Τροίας
το ιερό κάστρο, και πολλών ανθρώπων είδε χώρες
κι έμαθε γνώμες, και πολλά στα πέλαα βρήκε πάθια,
για μια ζωή παλεύοντας και γυρισμό συντρόφων.
Μα πάλε δεν τους γλύτωσε, κι αν το ποθούσε, εκείνους,
τι από δική τους χάθηκαν οι κούφιοι αμυαλωσύνη,
του Ήλιου του Υπερίονα σαν έφαγαν τα βόδια,
κι αυτός τους πήρε τη γλυκιά του γυρισμού τους μέρα.
Απ΄ όπου αν τα ΄χεις, πες μας τα, ω θεά, του Δία κόρη.
Όλοι που τότες τον πολύ το χαλασμό ξεφύγαν
γυρίσανε, από πόλεμο και θάλασσα σωσμένοι,
και μόνο εκειόνε, σπιτικό και ταίρι στερημένο,·
η Καλυψώ η τρισέμορφη θεά τόνε κρατούσε,
γιατί άντρα της τον ήθελε στις βαθουλές σπηλιές της.

Την αλήθεια όλοι τη θέλουμε αλλά, όταν δεν είναι βολική, δύσκολα την υποφέρουμε. Ζούμε σ’ αυτό τον κόσμο με μισόλογα, αποκαλύπτουμε λίγα απ’ αυτά που πιστεύουμε γιά πράγματα και ανθρώπους, και έτσι συνεχίζουμε ως το τέλος. Συνήθως, εγκαταλείπουμε τον κόσμο παίρνοντας ένα σωρό καταπιεσμένα μυστικά μαζί μας.

Παλιά στην Κίνα, είχαν ένα υπέροχο έθιμο. Μιά φορά το χρόνο συγκεντρωνόταν το σόι σε καποιανού το σπίτι. Η οικοδέσποινα μοίραζε σε όλους μικρά κομματάκια βαμβάκι που τα βάζαν στ’ αυτιά τους. Μόλις έδινε το σύνθημα, άρχιζαν όλοι μαζί, ταυτόχρονα, να λένε δυνατά, ότι κακό κουβαλούσαν μέσα τους γιά αυτούς απ’ τους παρευρισκόμενους που δε συμπαθούσαν, μισούσαν, ή οτιδήποτε άλλο. Γινόταν τέτοια χάβρα που κανείς δε μπορούσε να ξεχωρίσει τι λεγόταν. Μετά από λίγο η οικοδέσποινα έδινε το σήμα να σταματήσουν και να βγάλουν το βαμβάκι από τ΄αυτιά. Σέρβιρε τσάι, γλυκά και όλοι/ες, απόλυτα ευχαριστημένοι, υποκλινόντουσαν μεταξύ τους και περνούσαν ένα όμορφο απόγεμα…
Εδώ λοιπόν θέλω με λίγα λόγια να παρουσιάσω, χωρίς να βάλω βαμβάκι στ’ αυτιά, ένα βιβλιαράκι μου που βρίσκεται εδώ και δυό-τρία χρόνια στην αγορά. Ο τίτλος είναι «Οι ξεχασμένες χώρες» και κυκλοφορεί από τα Ελληνικά γράμματα. Επειδή δε μένω στη χώρα μας, δε μπόρεσα να το τρέξω, να το φροντίσω κι έτσι, είναι χαμένο μέσα στον ωκεανό των άλλων βιβλίων.
Παραθέτω το εξώφυλλο αλλά, το μόνο που με αντιπροσωπεύει και παίρνω την ευθύνη γι αυτό, είναι τα κείμενα των 3 ιστοριών που περιέχει. Οι τίτλοι τους είναι:

Ο Σιμούν με τα 99 πρόσωπα,
Άστορ 1
Νεφέλη, το Λευκό Τριαντάφυλλο

Ένας μικρός πρόλογος είναι ο ακόλουθος:

Κάποτε υπήρχαν αμέτρητες χώρες, μικρές και μεγάλες. Οι περισσότερες όμως απ’ αυτές κατακτήθηκαν, ξεχάστηκαν. Αυτές που ξεχάστηκαν σβήστηκαν απ’ τους χάρτες.
Ότι ξεχνάμε, ξεθωριάζει, μαζεύεται στη γωνιά του, νιώθει έρημο και μόνο.
Οι χώρες όμως που λέγαμε, οι «ξεχασμένες χώρες», μπορεί να ξεχάστηκαν και να σβήστηκαν απ’ τους χάρτες, αλλά υπάρχουν στα πιό απίθανα μέρη. Άλλες κρύφτηκαν μέσα σε βιβλία, άλλες χώθηκαν βαθιά στη γη, άλλες υψώθηκαν στον ουρανό, άλλες βυθίστηκαν μέσα στις θάλασσες. Υπάρχουν κι άλλες που μίκρυναν τόσο πολύ ώστε μπορούμε να τις ανακαλύψουμε ξαφνικά, σε κρυφές γωνιές κήπων, σε σπηλιές απόκρημνων βουνών, ακόμα και σε ντουλάπια ή συρτάρια! Σε τρεις τέτοιες χώρες θα σας ταξιδέψουν οι ιστορίες αυτού του βιβλίου!

Εξ ΕΝΔΥΜΙΩΝΟΣ κεφαλή

τη βοηθεία ομοειδώς συγγραψάντων δώθεν κακείθεν