Μα θα χαρώ σε, Λευτεριά, αιώνια Αλήθεια

κι Ομορφιά,σαν θα περάσω Αντίκρα.

IMG_0150                                                            Μπροστά πολύ πολύ από το τρομαγμένο πλήθος προχωρεί χορεύοντας και τραγουδώντας ένας    που τρελάθηκε.                                                                                                                         Κι όλο συλλογάται  γιατί τάχα  νά τανε  της  μοίρας του της μαύρης  , όλα τα κακά  στραβά κι ανάποδα σε αυτόνα να του  στέλνει . Τώρα   μονολογά,   μέσα  στον  νου του τριγυρνά …   εκείνη η   φοβερή η  φράση   …που όλους  μας … μας   απειλεί                                           φοβού οργή  Θεού   φοβού  οργή λαού…Στο νού την πιπιλάει      σαν νά τανε πικρός πως είν στο στόμα ο κόκκος   του… καφέ .

Ο Τρελός

Είχα γυναίκα, είχα και ζα,είχα μια Βάσω με βυζά,μα προκοπή δεν είχα.Σε ποιό χαρέμι να παχαίνει στα μαξιλάρια ξαπλωμένη μασώντας τη μαστίχα.

Μ’ αν κυλίσει μια ο τροχός και στην Πόλη μπούμε,σκλάβες χανουμόπουλα  πὄχει να τραβούμε.

Άι! με το γύφτικο ζουρνά,με νταγερέ, που κουδουνά,σύρε σκοπόν αντάμικο.Εστράβωσα τη φέσα μου, έρωτας που ’ναι μέσα μου για να χορέψω τσάμικο.

Κάνε θάμα, πλόσκα μου,ξύλο τσιμισίρι,γίνε βρύση γάργαρη  με χιλιάδες πείροι.

Να ’στε γεροί, να ’στε καλά με τα τσαπράζια τα πολλά και τα μεγάλα ονόματα,                   κοτζαμπάσηδες όλοι πρώτης και με τους διάκους ο δεσπότης—  τζιλβέδες και καμώματα!

Χίλια χέρια κι άρματα να ’χα να σας φράξω,να ’χα και δυο κέρατα τον οχτρό να σκιάξω!

Για να βαστάξει, όσο μπορεί,το μακελειό,να ’στε γεροί,της Πένας αντρειωμένοι!

Κανοναρχάτε τ’ όνομά μας,σίντας η Δόξα μελετά μας τα σκελετά γερμένη.

Να ’χαμ’ ένα βασιλιά,για να μας θαμπώνει,με λειρί στο κούτελο, με φωνή τρομπόνι!

Σου φτάνουν σ ένα τα χωριά της Ρούμελης και του Μοριά και να ’ν’ πολλά σου τα έτη!

Μα η Έγριπο με το μπουγάζι, που πλήθιο ψάρι κατεβάζει,δικό μου βιλαέτι!

Έχω τρύπα στο βρακί,λίγδα στην καπότα μου,έχω ψείρα σαν κουκί  και βρομούν τα χνότα μου.

Έχω νοήματα σοφά!Σ’ αγιονορίτικο σοφά στα λάδια και στα πάχη κολύμπησα,

μα πάντα μένει άδεια η κοιλιά και τουρλωμένη— ανεμογκάστρι θα ’χει!

Τί λαμπρός που ’ν’ ο καιρός,πόσο εγώ ’μαι ωραίος!Έφαγα έναν πόντικα, δόξα να ’χει ο θέος!

Η σάρκα και τα κόκαλα,λάσπη πολλή και φρόκαλα,Πατρίδα μου, χαλάλι σου!

Σαν είν’ οι αφέντες σου δικοί,θα ’ναι κι η ζήση σου γλυκή κι ανέγνιο τα κεφάλι σου!

Το χαράτσι, τα παιδιά,μοναχός να κρίνεις, άλλο να σ’ τα παίρνουνε  κι άλλο ναν τα δίνεις.

Όλα εδώ χάμου ψεύτικα. Δε σ’ έζησα, ονειρεύτηκα,μαύρη ζωή, όλη πίκρα.

Μα θα χαρώ σε, Λευτεριά, αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,σαν θα περάσω Αντίκρα.

Να ’χαμ’ ένα βασιλιά,δράκο με χοντρόλαιμο, σέρτικο κι αράθυμο, για να κάνει πόλεμο!

Άμποτε λίγο να δυνόμουν για μια στιγμή να τρελαινόμουν,

ο σαλεμένος νους και τα κλεισμένα τσίνορα   να μην ξαμώνουν σύνορα και χώριους ουρανούς!

Να ιδώ τον κόσμο ανάποδα τον αδερφό μου ξένο και τον οχτρόν αδέρφι μου  αδικοσκοτωμένο.

Μια μπάλα στο κούτελο τον πάει ίσα Αντίκρα, στο βασίλειο της Λευτεριάς,

της Αλήθειας και της Ομορφιάς! Δεν πρόφταξε να ιδεί τον κόσμο ανάποδα

Εκείνος …πρέπει να αυξάνη, εγώ δε να ελαττώνομαι.

Ο ερχόμενος άνωθεν είναι υπεράνω πάντων.DSC00237

Τρακ τακ σκαλώνει η μηχανή,

μουγκρίζει σαν θεριό που αργοπεθαίνει.

Τρακ τακ στα μάτια μας μπροστά

φαντάζει κι άλλη μια φορά και μένει.

 

Απάνω στην οργή μας την πατάμε,

την πρήζουμε με δυνατές φωνές

Χαμένες οι φοβέρες μας θα πάνε

δεν είναι σαν τις άλλες μηχανές

 

Τρακ τακ σκαλώνει η μηχανή,

που λες πού σε πονεί και πού σε σφάζει.

Τρακ τακ στα μάτια μας μπροστά

ολόκληρη λυκοφωλιά φωλιάζει.

 

Απάνω στην οργή μας τους πατάμε,

τους βρίζουμε με δυνατές φωνές

και κείνοι σαν τα φίδια μας δαγκάνε

και στήνουνε καινούργιες μηχανές.

 

Τρακ τακ σκαλώνει η μηχανή,

στα σύνορα οι φαντάροι τραγουδούνε.

Τρακ τακ οι μέρες που περνούν

δεν είναι σαν τις μέρες που θα `ρθούνε.

Στίχοι Μαρίζα Κώχ

IMG_2900

Λέει …          Δευκαλίων χωρίς να ξέρει περί αυτού άλλον τι εκτός όσων η φαντασία του  γεννά εν τω κρανίω του όπου κι ο νούς του ο …σαλεμένος 

 Οι πέτρες που πετούσαν πίσω τους ο Δευκαλίωνας και η γυναίκα του Πύρρα και γίνονταν άνθρωποι λέγονταν Γραικοί και μετά μετονομάστηκαν σε Έλληνες από τον βασιλιά Έλληνα, γιο του βασιλιά Δευκαλίωνα, πρβ « δὲ αἱρεῖται ἀνθρώπους αὐτῷ γενέσθαι. καὶ Διὸς εἰπόντος πὲρ κεφαλῆς ἔβαλλεν αἴρων λίθους, καὶ οὓς μὲν ἔβαλε Δευκαλίων, ἄνδρες ἐγένοντο, οὓς δὲ Πύρρα, γυναῖκες. ὅθεν καὶ λαοὶ μεταφορικῶς ὠνομάσθησαν π τοῦ λᾶας λίθος. γίνονται δὲ ἐκ Πύρρας Δευκαλίωνι παῖδες Ἕλλην μὲν πρῶτος, ὃν ἐκ Διὸς γεγεννῆσθαι λέγουσι, μφικτύων μετὰ Κραναὸν βασιλεύσας τῆς Ἀττικῆς, θυγάτηρ δὲ Πρωτογένεια, ἐξ ἧς καὶ Διὸς Ἀέθλιος. Ἕλληνος δὲ καὶ νύμφης Ὀρσηίδος Δῶρος Ξοῦθος Αἴολος. αὐτὸς μὲν οὖν ἀφ᾽ αὑτοῦ τοὺς καλουμένους Γραικοὺς προσηγόρευσεν Ἕλληνας, τοῖς δὲ παισὶν μέρισε τὴν χώραν»22                                                                                                                 [καὶ Κυδω]νίαν ὤικισε, καὶ σίδηρος ηὑρέθη ἐν τῆι Ἴδηι, εὑρόντων τῶν Ἰδαίων Δακτύλων Κέλμιος κ[αὶ Δαμναμενέως, ἔτη — —, βα]-23a[σι]λεύοντος Ἀθηνῶν Πανδίονος.12.23bἀφοὗ Δημήτηρ ἀφικομένη εἰς Ἀθήνας καρπὸν ἐφύ[τευσ]εν καὶ Πρ[οηροσία(?) ρά[χθη πρ]ώτη δ[— — —]24a[Τ]ριπτολέμου τοῦ Κελεοῦ καὶ Νεαίρας, ἔτη ΧΗΔΔΔΔ𐅃[Ι], 

βασιλεύοντος Ἀθήνησιν Ἐριχθέωςsample8

Ο Ερεχθέας, καθιέρωσε τον εορτασμό των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Βασιλιάς στην Αθήνα, έγινε μετά την περίοδο του Κέκροπα, όταν έφερε στην πόλη, σιτάρι από την Αίγυπτο περίοδο που μαστιζόταν από λοιμό. Την περίοδο της βασιλείας του, ονομάστηκαν Αθηναίοι, ο λαός της Αθήνας που μέχρι τότε λέγονταν Κεκροπίδες και θέσπισε τη γιορτή των Παναθηναίων προς τιμή της Κόρης του Δία που τον είχε αναθρέψει.

Στην ελληνική μυθολογία ο Κραναός ήταν αττικός ήρωας και βασιλιάς των Αθηνών, που διαδέχθηκε τον Κέκροπα και βασίλευσε την εποχή του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνα

Ο Κραναός πήρε ως σύζυγό του τη Σπαρτιάτισσα Πεδιάδα και απέκτησαν τρεις θυγατέρες: την Κρανάη, την Κραναίχμη και την Ατθίδα. Από την τελευταία, που απεβίωσε σε μικρή ηλικία, ονόμασε ο Κραναός και τη χώρα του Ατθίδα (και σήμερα οι γυναίκες της Αττικής ονομάζονται «ατθίδες»). Σύμφωνα με μία παράδοση, ο Κραναός είχε ορισθεί κριτής στη διαμάχη που είχαν μεταξύ τους ο θεός Ποσειδώνας και η θεά Αθηνά για το ποιος από τους δυο θα ήταν ο προστάτης των Αθηνών. Τελικώς οΑμφικτύονας έδιωξε από την εξουσία τον Κραναό, ο οποίος κατέφυγε στον δήμο των Λαμπτρών, όπου και πέθανε. Εκεί βρισκόταν και ο τάφος του μέχρι τα μεταγενέστερα χρόνια, όπως αναφέρει ο Παυσανίας (Α 31, 3).

Οι Αθηναίοι λάτρευαν τον Κραναό ως ήρωα με ιδιαίτερο ιερέα, που εκλεγόταν από το γένος των Χαριδών. Από τον Κραναό οι κάτοικοι της Αττικής ονομάζονταν την παλαιά εποχή «Κραναοί» ή «παιδιά του Κραναού», θεωρούμενοι απόγονοί του. Η Αθήνα ονομαζόταν Κραναάπολις και η Ακρόπολη Κραναά. Υπάρχει επίσης το επίθετο «Κραναία» για τη θεά Αθηνά, ενώ το ιερό της στην Ελάτεια ονομαζόταν «Κραναί».

 

Μεταξύ πολλών  άλλων  σημαντικών και λιγότερο σημαντικών    καταστάσεων  που πρέπει  ως οφείλει να κατανοήσει η σύγχρονος Νεοελληνική κι όχι μόνον  Κοινωνία   κατά  τις  δημοσιευθείσες  σε ελληνικό  ιστότοπο Δημόσιας   εμβέλειας  ,  σοβαρό   παρατηρητή της  σύγχρονης  νεοελληνικής  πραγματικότητας  είναι  και τα  ακόλουθα …

Γράφει ο    σύγχρονος  μας      πολιτικός  παρατηρητής   …Η κοινωνία πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι τα εγκλήματα σε βάρος των ζώων δεν είναι τίποτα λιγότερο ή περισσότερο από την έκφραση της σκοτεινής πλευράς του κόσμου των ανθρώπων, που δεν σταματάει εκεί (που κι αν σταματούσε δεν θα έπαυε να είναι φρικτή), αλλά απόλυτα φυσιολογικά γεννάει νέες βαρβαρότητες που επεκτείνονται σε νέα πεδία αναζήτησης θυμάτων.

Τα λέω αυτά με αφορμή και την επίκαιρη πασχαλιάτικη μαζική σφαγή των αρνιών, που δεν είναι δείγμα πολιτισμού.  Ο καθένας που θέλει να δώσει κάποια προσοχή σε αυτό, μπορεί να αντιληφθεί πόσο πολύ απειλείται η επιρρεπής στο κακό ανθρωπότητα από την αυτοκαταστροφική κτηνωδία της σε βάρος των άλλων μορφών ζωής, που κι αυτές πονούν, πεινούν, αγαπούν, αισθάνονται και διεκδικούν με τον τρόπο τους μερίδιο δικαιωμάτων και ευτυχίας. Όταν ανάψει μια πυρκαγιά στο δάσος κανείς δεν ξέρει που θα σταματήσει. Ακόμη κάτι: Η Τέχνη πρέπει να είναι γονιμοποιός και ζωοποιός.

Αν η Τέχνη ασχημονεί,                                                                                                            αν το άλας μωρανθεί,                                                                                                              με τι θα αλατισθεί,                                                                                                                    με τι θα νοστιμέψει ο κόσμος μας

Αυτά  εκ του  πολιτικο-κοινωνικού  παρατηρητή   αναδημοσιευθέντα   εδώ(!!!)απ τον Ιστότοπο του που  παρακολουθώ και εγώ ομολογουμένως    μετά  ενδιαφέροντος   διανθίζοντας  τις  γνώσεις μου  περι του  Νεοελληνικού  …γίγνεσθαι .

΄Ομως  ώς  γνωστόν το παρελθόν με το παρόν  και   διαχέονται και συγχέονται   συχνά   ιδιαιτέρως δε αφορά  αυτό     στους  παρεπιδημούντες  εις  τον τόπο  της   Αθήνας- αλλά  κι αλλού  στον ιστορικό   αυτό χώρο που είναι  γεμάτος  από  αρχαία   μνημεία και  ερείπια  ,  ότι δηλαδή  διέσωσε  ο χρόνος  και ανέδειξε η  αρχαιολογική σκαπάνη-που λέγεται   και καλά  κάνει και έτσι λέγεται   δηλαδή  στην  ΕΛΛΑΔΑ .                                                                  

Κάποτε  στην  περασμένη  νεότητα μου   αξιώθηκα  κι εγώ να  επισκευτώ μετά  φίλων την Αρχαία αλλά και  Νέα  επίσης  Επίδαυρο …βεβαίως  και  το αρχαίο της  θέατρο  όπου παρακολούθησα    απόλαυσα  μάλλον  την  αρχαία τραγωδία   Προμηθέας  Δεσμώτης       Η  Αισχύλιος τραγωδία με βαθύ  φιλοσοφικό και πολιτικό υπόβαθρο,θεωρείται ως  ένα  απ  τα πλέον σημαντικά ποιητικά αριστουργήματα  του Αισχύλου  αλλά  και της  ελληνικής αλλά  και παγκόσμιας   αρχαιότητος. Μιλά   (!) ανάμεσα στα άλλα, για την ελεύθερη βούληση και την αμφισβήτηση της εξουσίας   των Θεών   και προφανώς  και  των ανθρώπων   που διαθέτουν  τοιαύτη…  δηλαδή  …εξουσία.    Dirck_van_Baburen_-_Prometheus_Being_Chained_by_Vulcan_Rijksmuseum_SK-A-1606                                                                                                Στην παράπλευρη εικόνα …ο Προμηθέας   απελευθερώνεται   απ τον  ημίθεο Ηρακλή   και τον Ερμή απ την  κορυφή  του  όρους του  Καυκάσου   το μέρος -γεωγραφική περιοχή- όπου η οργή του  Διός  τον  αλυσόδεσε  για την παραδειγματική  τιμωρία   για το παράπτωμα   του  να  μεταδώσει μεταφέρει   κρυφίως ,   απ τα  Θεικά Παλάτια  των  ΘΕΩΝ  που κατοικούσαν  στον Όλυμπο , στους κοινούς  θνητούς  το δώρο της  φωτηάς.    (Αποκαθήλωση)                                 Τον πρωταγωνιστικό  ρόλο     στην Αισχύλια   τραγωδία   ερμήνευε  σε εκείνη την παράσταση στην  ΕΠΙΔΑΥΡΟ   ο Δημήτρης  Παπαμιχαήλ.       Ενθυμούμαι    την  Επίδαυρο ως  έναν   τόπο  που η  φυσική του ομορφιά είχε   επενεργήσει κυριολεκτικά    μαγευτικά στον νού μου τότε ήτοι  στα νειάτα μου.Η παράσταση  δε  του  Προμηθέα Δεσμώτη,   ήταν  για μένα  τολμώ  να  χρησιμοποιήσω  τις  λέξεις  … κάτι  σαν μιά θεία  αποκάλυψη .

 -Τι έχασε η Επίδαυρος  για να  το  βρούμε …εμείς  ?

-Η Επίδαυρος  έχασε  …έναν  τρελό !                                                                                           Απ την εποχή  εκείνη ,  ό,τι   αληθινό  σχετίζεται  με την  αρχαία   ιστορία   της  Ελλάδας  και τους  μύθους της    ισχυρίζομαι , πως  περισσότερο  απ ότι  σε προηγούμενες  εποχές  της  ζωής μου , ασκούν μια γοητεία  και  σχεδόν  μαγική  επήρεια   στο είναι μου .Καρακοσμάραsized  image.

Μωραίνει  Θεός   όν  βούλεται απωλέσαι …λέει  ο δικαστής  και ο… που τα πάντα  και τους πάντες   κρίνει  … βασιληάς …λαός .                                                                                                  -Ποίον ο  Θεός   εμώρανε ?                                                                                                               -Θεός  … εμώρανε … άλας!  (το αλάτι)                                                                                          Ο δε Δαρβίνος (κατ’   αστήρικτον επιστημονίζουσα  υπόθεσιν)  καθώς  και  οι επίγονοί του   εμωράθησαν … πιθανότατα  εκ  λόγων  πολυετούς  διαχρονικής ερευνητικής διαδικασίας και  κατανόησης  του  επιστημονικού και ιστορικού   γίγνεσθαι… κατά  την ταπεινή μου άποψη.Το ταπεινή   θα  ήθελα  να   το  υπογραμμίσω  …για να  μην  δημιουργείται η παραμικρή αμφιβολία  στο ό,τι  αληθώς επιθυμώ να  αντιμετωπίζεται  ως   ταπεινή   …

Ας γελάμε …  για να μην κλαίμε   δια την  Μωρίαν  η οποία  ως  φαίνεται…  αργεί   έτι  να  οδηγηθεί εις  την προσωρινή  ή την εσχάτη κατοικία της .Μωρός  δε   ως  γνωστόν  γελά  καν  τι μή  γελοίον  εί…!

Εκ της   ηλεκτρονικής   εγκυκλοπαίδειας   Βικιπαίδεια   τα ακόλουθα  σχετιζόμενα με  τον Προμηθέα   και  τα  με αυτόν σχετιζόμενα  .

Τα  διαδραματιζόμενα   εκφέρουν επί σκηνής τις θεολογικές και πο-λιτικές απόψεις του ποιητή.(ΑΙΣΧΥΛΟΥ)

Πίσω από το πλέγμα της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, ο Αισχύλος στον Προμηθέα Δεσμώτη κυρίως, μας επιτρέπει να διακρίνουμε αρκετά καθαρά τα σταθερά περιγράμματα των δικών του ηθικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, το υπόγειο θεολογικό και ηθικό ρεύμα της εποχής του, στο οποίο καθορίζεται η έννοια της αμαρτίας, της ύβρεως, της ενοχής, της βίας που συνεπάγεται ο κύκλος του αίματος, του θεϊκού «δίκαιου δόλου», που οδηγεί τον υβριστή και τον ένοχο στην καταστροφή και στην εκπλήρωση του τραγικού πεπρωμένου του. Διαμάχες και λύσεις, εγκλήματα και εξιλέωση που εκπληρώνονται σε αυτόν εδώ τον κόσμο, κοσμικές περιγραφές και αφηγήσεις σε αναπεπταμένο χρόνο αναδεικνύουν μια διαφορετική αντίληψη για το γίγνεσθαι και τον χρόνο, μια ποιητική και συνεκτική αντίληψη που χαρακτηρίζει γενικότερα τη δραματουργική του τέχνη.

 Ο Προμηθέας                                                                                                                                 Ο Προμηθέας υφίσταται βουβός ένα ταπεινωτικό μαρτύριο. Η σιγή συνδέεται με την τιμωρία του και αποτελεί έκφραση μιας ανυποχώρητης υπερηφάνειας του. Όταν μένει μόνος στην ερημιά του σκυθικού βράχου υψώνει κραυγή και επικαλείται τη μαρτυρία των στοιχείων της φύσης. Αυτή η διαμαρτυρία, καθώς ηχεί, προκαλεί έντεχνα το δραματικό αποτέλεσμα, χάριν της δραματουργικής τέχνης του ποιητή, ακριβώς επειδή διακόπτει τη μακρά σιωπή του Τιτάνα

Ο Προμηθέας υφίσταται σιωπηλός το αναπότρεπτο μαρτύριο που έχει επιλέξει συνειδητά υποκείμενος στην Ανάγκη.Τα δύο πρόσωπα που μιλούν από την αρχή του έργου, παρουσιάζουν εμφανείς διαφορές. Η σκαιότητα του Κράτους απηχεί το απρόσωπο της μορφής του, ενώ οΉφαιστος συμβάλλει εκών-άκων με την τέχνη του στο μαρτύριο ενός συγγενικού θεού, αν αναλογιστούμε την τιτανική φύση του, υποκείμενος επίσης στην Ανάγκη που συνιστά η βούληση του Δία.                                                                                        Ο Προμηθέας, από τον πρώτο μονόλογο, εμφανίζεται συνειδητός ως προς την απόφαση να υπομείνει το μαρτύριο που επισύρει ο άθλος του. Η τραγικότητά του αναδύεται τόσο από την σημασία της προσφοράς του στον άνθρωπο, όσο και από την εγγραφή του ιστορικού ανθρώπινου και παρόντος χρόνου στην ανακύκληση ενός μεγαλύτερου χρόνου, καθώς ο τιτάνας γνωρίζει το μέλλον. Ο Προμηθέας βιώνει τον μικρόκοσμο μιας προσωπικής περιπέτειας και ταυτόχρονα οραματίζεται τον μακρόκοσμο μέσα στον οποίο αποκτά ιδιαίτερο νόημα η προσωπική βιωματική εμπειρία.

Ο τόπος   στον οποίο  ο  Θεός  ανθρώπων τε  Θεών  ΖΕΥΣ  αποφασίζει   να  εξορίσει  και  να  τον  τιμωρήσει  δια  αυτού  του τρόπου  αλυσοδένοντας τον  στην κορυφή  όρους   είναι  τα  πανύψηλα  όρη του  Ασιατικού  Καυκάσου .

Στην ελληνική μυθολογία, ο Καύκασος ήταν ένας Σκύθης βοσκός, τον οποίο σκότωσε ο θεός Κρόνος επειδή κατά μία εκδοχή είχε βοηθήσει τον γιο του, τον θεό  ΔΙΑ  να τον εκθρονίσει. Για να τιμήσει τον βοσκό, ο Δίας μετονόμασε το μέχρι τότε αποκαλούμενο «Όρος του Βορέου» σε «Καύκασο», όνομα που διατηρεί μέχρι και σήμερα.

Είναι γνωστή η ιστορία του Προμηθέα, που το όνομά του δείχνει την πρόνοια και τη σύνεση σύμφωνα με την οποία   έπλασε, παίρνοντας λάσπη απ’ τη γη, τον άνθρωπο, αλλά δεν κατόρθωσε να του φυσήξει την πνοή της ζωής. Έμενε έτσι ένα πήλινο άψυχο άγαλμα ο άνθρωπος. Η Αθηνά, θέλοντας να βοηθήσει τον Προμηθέα στην τελειοποίηση του έργου του, τον πήγε στον ουρανό, όπου όλα τα πλάσματα είχαν εμψυχωθεί από τη φωτιά. Πήρε λοιπόν ένα σπινθήρα και τον έβαλε μέσα σ’ ένα κομμάτι ξύλο από δέντρο, που η ψίχα του καιγόταν αργά και μετέφερε κρυφά το κλοπιμαίο του στη γη. Ο σπινθήρας της ουράνιας φωτιάς έδωσε ψυχή στο άγαλμα και ο Προμηθέας έβαλε μέσα στην ψυχή αυτή τη δειλία του λαγού, την πανουργία της αλεπούς, την αλαζονεία του παγωνιού, την αγριότητα της τίγρης και τη δύναμη του λιονταριού κι έφτιαξε τον άνθρωπο.

Ο Προμηθέας πλήρωσε με σκληρή τιμωρία την πράξη του αυτή. Ο Ζευς  τον έδεσε πάνω σ’ ένα πανύψηλο βουνό του Καυκάσου και έστειλε έναν αετό κοντά του να του τρώει το συκώτι, που συνέχεια ανανεωνόταν. Η φοβερή αυτή ποινή θα κρατούσε τρεις χιλιάδες χρόνια, μετά όμως από τριάντα χρόνια, ο Ηρακλής απελευθέρωσε το ένδοξο αυτό θύμα, που δέχτηκε θείες τιμές στη γη απ’ τους ανθρώπους.                                                                      Για τον Προμηθέα έγραψαν πολλοί αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς και ποιητές.                      Ο Αισχύλος διηγείται ότι ο Προμηθέας πήρε μέρος στον πόλεμο των Τιτάνων και των θεών, βοηθώντας το Δία να νικήσει με τις φρόνιμες και χρήσιμες συμβουλές του. Αντέδρασε όμως, όταν ο Δίας άρχισε να σχεδιάζει να εξολοθρέψει τους ανθρώπους. Έτσι πήγε στη γη μεταφέροντας τη φωτιά, που έσωσε τους ανθρώπους και δίδαξε σ’ αυτούς τη χρήση της και τις επιστήμες. Ο Προμηθέας λατρευόταν πολύ απ’ τους αρχαίους Έλληνες, μαζί με τον Ήφαιστο και την Αθηνά.

Ο Προμηθέας  διετέλεσε  και …πατήρ (!!!)(Σκωπτική    σημείωση)                       Στην εικονιζόμενη σκηνή   εκ ζωγραφικού   πίνακος  του   έτους   1636  του Φλαμανδού  ζωγράφου Πέτρου  Παύλου Ρούμπενς Peter Paul Rubens, εικονίζονται   ο Δευκαλίων  κι η Πύρρα να ρίχνουν όπισθεν της πορείας  τους  προς τα  εμπρός…πέτρες   Στην αρχαία  ελληνική  γλώσσα  η πέτρα  λεγόταν  λίθος   κι εκ του λίθου  η  λέξη  λάας  και  λαός     Ετυμολογικές …  ερμηνείες                        Peter_Paul_Rubens_-_Deucalion_and_Pyrrha,_1636Στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ   ο  Δευκαλίων είναι σύζυγος της Πύρρας  που  ήταν  κόρη του Επιμηθέα και της  Πανδώρας  ΄Ηταν οι μόνοι άνθρωποι που επέζησαν από τον Κατακλυσμό  και αναδημιούργησαν την ανθρωπότητα.

Ο Δευκαλίων  ήταν γιος του Προμηθέα  και της Πανδώρας   ή της Κελαινούς  ή της  Κλυμένης  του  Ωκεανού  κατά τον Διονύσιο της  Αλικαρνασσού ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα έγινε το 9600 Π.Χ                                                                                       ΄Ενας  εκ των  εγγονών  του  επιζήσαντος    συγχρόνου  του  Δευκαλίωνος   …Νώε   απ τον κατακλυσμό   όπως αναφέρεται στην Παλαιά  Γραφή  στην Βίβλο ήταν ο  Ιάφεθ                         Στην  αρχαία   ελληνική μυθολογία  ο  Ιάφεθ      ταυτίζεται με  τον   Ιαπετό  που ήταν  κατά  τον Ησίοδο  και ο πρόγονος  του  Προμηθέως.

Ο Ιαπετός μαζί με τον μικρότερο αδελφό του, τον  ΚΡΟΝΟ  ήταν οι ισχυρότεροι των τιτάνων και προπάντων εκείνοι στους οποίους εκδηλώθηκε η μεγαλύτερη εχθρότητα του Δία μετά τη νίκη του.

Ήταν γιός του Ουρανού και της Γαίας και σύζυγος της Κλυμένης, της κόρης του Ωκεανού ή της Ασίας ή της Αίθρας ή της  Θέμιδας  η οποία και αναφέρεται ως μητέρα του Προμηθέα. Γιοι του υπήρξαν ο Προμηθεύς, ο Άτλαντας, ο  ΕΠΙΜΗΘΕΑΣ και ο Μενοίτιος  καθώς και άλλοι ακόμη περίφημοι “Ιαπετίδες”     όπως    εκ του  ΙΑΠΕΤΟΥ   ονομάστηκαν.

  Ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα είναι η αρχαία Ελληνική εκδοχή του κατακλυσμού που αναφέρεται σε παραδόσεις πολλών αρχαίων πολιτισμών  μη του  ΕΒΡΑΙΚΟΥ εξαιρούμενου (Βίβλος  Κατακλυσμός του  Νώε)

Την εποχή που στη Θεσσαλία  βασίλευε ο Δευκαλίωνας, ο    Ζεύς   ή  Δίας  αποφάσισε να καταστρέψει όλο το χάλκινο  γένος   των ανθρώπων που ήταν διεφθαρμένo. Ο Δευκαλίων λοιπόν πληροφορήθηκε από τον πατέρα του, Προμηθέα, για την επερχόμενη καταστροφή, κατασκεύασε ένα πλοίο, συγκέντρωσε τα απαραίτητα εφόδια για την επιβίωση τους και επιβιβάστηκε στο πλοιάριο μαζί με την γυναίκα του.

Όταν οι βροχές που έστειλε ο Δίας σταμάτησαν, το πλοίο του Δευκαλίωνα προσάραξε πάνω στην κορφή του Παρνασσού   (ή στο όρος  Αίτνα  ή στον ΑΘΩ   της Χαλκιδικής    ή στο όρος ΟΘΡΥΣ  στη  Θεσσαλία  κατά τον Ελλάνικο) και ο Δευκαλίων και η Πύρρα κατέβηκαν στην ξηρά και έκαναν θυσία στον Φύξιο Δία

Στην ελληνική μυθολογία, ο Καύκασος ήταν ένας Σκύθης βοσκός, τον οποίο σκότωσε ο θεός Κρόνος  επειδή κατά μία εκδοχή είχε βοηθήσει τον γιο του, τον θεό Δία, να τον εκθρονίσει. Για να τιμήσει τον βοσκό, ο Δίας μετονόμασε το μέχρι τότε αποκαλούμενο «Όρος του Βορέου» σε «Καύκασο», όνομα που διατηρεί μέχρι και σήμερα.

Και  για  σας  που  η μνήμη σας  πάσχει   εξ ενός  ή άλλου λόγου κι αιτίας ,   αναφέρθηκε  στο  αρθρίδιο τούτο  ,   πως τα οστά   του Δευκαλίωνος   βρίσκονται  κατά ή μάλλον  συμφώνως  προς    μία  θεωρία…  υπό το έδαφος  όπου   έτι την σήμερον  κείται κι ο Ναός  του  Ολυμπίου Διός στους πρόποδες  της  πρωτεύουσας της Ελλάδας  στην Αθήνα .Νεος  αγνώστου προελεύσεως

Κι απ τους πρόποδες  της Ακροπόλεως   όπου κι ο  ναός  του  Ολύμπιου  Δία   στο  τώρα  ή …μάλλον στο  σήμερα .

«Η εξέλιξη ανακαλύπτει το τραγούδι της δημιουργίας».Το  επικό σάρωμα της εξελικτικής ιστορίας της ζωής αποτελεί έμπνευση για πολλούς. Όπως το θέτει ο Βρετανός παλαιοντολόγος Simon Conway Morris  .                                                                                     Η Παλαιοντολογία… (κι  ας  αναρωτηθεί  ο κάθε    σκεφτόμενος  σύγχρονος   ιστοριοδίφης   ή και Ιστορικός ,  τεραστία δε η διαφορά  μεταξύ των δύο τούτων  εννοιών ) θα μπορούσε  να  στοιχειοθετείται  και  αποδεικνύεται η    ύπαρξη   της  ως  ξέχωρης  επιστήμης  αν  δεν  είχαν περισωθεί  τα  κάθε   φύσης   μνημεία  της ?Πώς  θα  μπορούσε , η  ιστορία  των  ειδών  να έχει καταγραφεί  αν  δεν είχαν υπάρξει τα ιερατεία   στα  οποία  και οι   Φιλόσοφοι εμαθήτευσαν  μη του  Αριστοτέλη αλλά  και του  Ησιόδου   εξαιρούμένων  του  Φιλοσόφου  και  του  Ιστορικού  αυτού  που  εμφύσησε (!)στον Μέγα Αλέξανδρο  το πνεύμα  της  γνώσης της  φύσης(άρα και της ανθρώπινης  φύσης   ως μέρους  της    και της   γνώσης για  την καταγωγή  των ειδών )

…ως  γνωστόν  Αλέξανδροι …ουκ  ολίγοι    δώθεν κακείθεν.  Κι απ την φυλλάδα  του Μέγα Αλ εξ ανδρου  το εξής      ερώτημα   …                                                                                               – Ζει ο Βασιληάς  Αλέξανδρος   …καπετάνιε?                                                                                 -Ποιος  ναυτικός   καπετάνιος  ή  λοστρόμος ή και μηχανικός  στη  μηχανή … τολμά  να  απαντήσει  στην  γοργόνα   πως δεν  ζει?  Κι  η τελευτάια   στο αρθρίδιο τούτο  ερώτηση  ρητορικής  φύσεως   Ήταν η  Γοργόνα   γυνή?                                                                                 (εκ  του  ποιητικού  οίστρου  του  Ναυτικού  της  θάλασσας και των ναυτικών …  Νίκου Καββαδία.)

Γυναίκα

Στὸν Ἀντώνη Μωραΐτη

Χόρεψε πάνω στὸ φτερὸ τοῦ καρχαρία.
Παῖξτε στὸν ἄνεμο τὴ γλώσσα σου καὶ πέρνα.
Ἀλλοῦ σὲ λέγανε Γιουδήθ, ἐδῶ Μαρία.
Τὸ φίδι σκίζεται στὸ βράχο μὲ τὴ σμέρνα.

Ἀπὸ παιδὶ βιαζόμουνα, μὰ τώρα πάω καλιά μου.
Μία τσιμινιέρα στὸν κόσμο καὶ σφυρίζει.
Τὸ χέρι σου, ποὺ χάιδεψε τὰ λιγοστὰ μαλλιά μου
γιὰ μία στιγμὴ ἂν μὲ λύγισε, σήμερα δὲ μὲ ὁρίζει.

Τὸ μετζαρόλι ράγισε καὶ τὸ τεσσαροχάλι.
Τὴν τάβλα πάρε, τζόβενο, νὰ ξανάπαμε ἀρόδο.
Ποιὸς σκύλας γιὸς μᾶς μούτζωσε κι ἔχουμε τέτοιο χάλι
ποὺ γέροι καὶ μικρὰ παιδιὰ μᾶς πῆραν στὸ κορόϊδο;

Βαμμένη. Νὰ σὲ φέγγει κόκκινο φεγγάρι.
Γιομάτη φύκια καὶ ροδάνθη, ἀμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ἀσέλωτο μὲ δίχως χαλινάρι
πρώτη φορά, σὲ μία σπηλιά, στὴν Ἀλταμίρα.

Σαλτάρει ὁ γλάρος τὸ δελφίνι νὰ στραβώσει.IMG_0260
Τί μὲ κοιτᾶς; Θὰ σοῦ θυμίσω ἐγὼ ποῦ μ᾿ εἶδες.
Στὴν ἄμμο πάνω σ᾿ εἶχα ἀνάστροφα ζαβώσει
τὴ νύχτα ποὺ θεμέλιωναν τὶς Πυραμίδες.

Τὸ τεῖχος περπατήσαμε μαζὶ τὸ Σινικό.
Κοντά σου ναῦτες ἀπ᾿ τὴν Οὒρ πρωτόσκαρο ἐβιδώναν.
Ἀνάμεσα σὲ ὁλόγυμνα σπαθιὰ στὸ Γρανικὸ
ἔχυνες λάδι στὶς βαθιὲς πληγὲς τοῦ Μακεδόνα.

Πράσινο. Ἀφρός, θαλασσινὸ βαθὺ καὶ βυσσινί.
Γυμνή. Μονάχα ἕνα χρυσὸ στὴ μέση σου ζωστήρι.
Τὰ μάτια σου τὰ χώριζαν ἑφτὰ Ἰσημερινοὶ
μὲς στοῦ Giorgione τὸ ἀργαστήρι.

Πέτρα θὰ τοῦ ῾ριξα καὶ δὲ μὲ θέλει τὸ ποτάμι.
Τί σοῦ ῾φταιξα καὶ μὲ ξυπνᾶς προτοῦ νὰ φέξει.
Στερνὴ νυχτιὰ τοῦ λιμανιοῦ δὲν πάει χαράμι.
Ἁμαρτωλὸς ποὺ δὲ χαρεῖ καὶ ποὺ δὲ φταίξει.

Βαμμένη. Νὰ σὲ φέγγει φῶς ἀρρωστημένο.
Διψᾶς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Ἐδῶ κοντά σου, χρόνια ἀσάλευτος νὰ μένω
ὡς νὰ μοῦ γίνεις Μοίρα, Θάνατος καὶ Πέτρα.

Ἰνδικὸς Ὠκεανὸς 1951

Εν  ζωή  Αλέξανδρος …. εκ της  Αλεξανδρείας  της αποκληθείσης  και … Εσχάτης !

31-10-2009sm